Berkant&Yalnızlık…Beni okumaya vaktiniz varsa…Yaklaşın

Konuların aklıma gelmesi sanki uykumuzun gelmesi gibi birşey sanırsam. Uyumaya çalışırsınız da yatağa girene kadardır uykunuz. Girince kaçıverir sonra da dön dur.  Benimkide aynen öyle oldu uzanmıştım ve uyumaya çalışıyordum ama birden aklıma birşeyler geldi, bunları yazmalıyım yoksa unutacağım dedim içimden ve yerimden kalkmadan laptopuma uzandım, kucağıma aldım, başladım yazmaya yani yazamamaya  aklıma gelenler uçup gitti:) Habuki ne tatlı olacaktı. Yazacaktım ve bir daha aklıma geldiğinde gülecektim sadece. Şimdi başka bir zaman yine bu laptop aniden dinlenmekte olduğu sehpanın üzerinden kalkacak, gecenin bir yarısı bacaklarımın üzerinde, battaniye tarafından sarmalanmış ve ısınmaktan mutsuz bir şekilde yazılarımı yayınlamaya uğraşacak. Benimde zaten zor gelen uykum aynı sebepten yine kaçacak… Görende beni ne sanacak, sanki yüzüklerin efendisini yazıyorum. Hoş rahat rahat yazamıyorum ama olsun : ) Bu başlık güzel bir dahakine 2 3 diye seri yapalım

Sevgiyle…

Ankara’ya ilk kar düştü saat 01 sıralarında, zayıf zayıf yağmakta idi. Saat 2 civarlarında biraz hızlandı ve yağdı yaklaşık 2 saat boyunca ince ince. Ben yine bilgisayar başındaydım. Özlemişim her yeri kaplayan bu beyaz örtüyü. Şİmdi baktım 10 cm kadar kaplamış her yanı kar, eskisi gibi öyle çok fazla yağmadı ama bu bile güzel geldi bana. Beyaz bir örtü her yanda beyaz bir temizlik. Tabi sabah bu kadarcık kar bile sorun çıkartabilecek bize işe giderken, bir yerlere ulaşmaya çalışırken. Altyapımız çok zayıf maalesef. Şurda özlediğimiz karın yağmasının bile tadını çıkartamayacağız.

Gene, gece ayaktayım ben tabiki .) Yarın ki planım ise uyumadan işe gitmek çünkü bu saatte yattığımda sabah kalkmakta sorun yaşayacağım o yüzden bu gece de böyle olsun varsın ne yapalım. Hem sonra kendimide eleştiriyorum, başkaları da beni eleştiriyor haklı olarak.

Uzun yıllardır bu devram böyle gelmiş böyle gider ama ben, kendi  yapmak istediklerimle tamamen uyumsuz bir yaşama biçimine sahibim.  Bu bir sorun aslında bu durumu düzeltmek istiyorum ama bir türlü başarılı olamadım. En temel problem bu konuyu çözünce diğer herşey arkasından gelecek bunu da biliyorum.

Hakkımda hayırlısı diyorum ne diyeyim

Sevgiyle,

Çok hoşuma giden yüreğimin tellerini titreten bir yazı

Saat 22.32

Sen yokken…

Altında sohbetler kurduğumuz ağaçlar bana cevap vermedi seni görmeyince. Kaldırımlar bile sustu bana, seni bulamayınca yanımda. Gökyüzündeyıldıza sordum seni; o an, ” git bul onu ” deyip kaçıverdi gözden. Sen olmayınca hiçbir şey olmuyor. Yüzüne bakmadım diye melekler yüzlerini bana göstermediler. Biliyorum sana sarılmıyorum diye rüzgar üşütüyor beni.

Hesap soruyor bana. Neden?

Sana kalbimi açmadım diye çiçekler açmıyorlar. Bülbül bile küsmüş bana, sana sevgimi söylemedim diye. Hüznünü yaşıyor senin. Üstünde yürüdüğüm toprak dedi bana: ” Ölürsen, sevdiğini söylemeden; ben bile kabul etmem seni… ” Tabiat bile seni görmeyince yanımda düşman kesiliyor bana. Meğer her şeyler seni benden daha çok severmiş…

Ben mi ne yapıyorum? Bense… Bense… Seni göstermiyorlar diye gözlerime bakmıyorum. Anlatmadılar diye küskünüm ellerime Sana koşamıyorlarsa ayaklarım, dargınım onlara Yalnız yüreğimle barışığım, Seni olduğundan daha çok sevdi diye.

Niçin mi sana sevdiğimi söyleyemiyorum? Ne zaman seni sevdiğimi söyleyecek olsam, Allah şunu soruyor bana: ” O’nu seven sen misin, ben miyim?” …

O yüzden hep şunu söylüyorum sana: Allah seni çok ama çok seviyor…

From: Old “Chilekk”