Gecelerle olan birlikteliğim başlayalı çok olmuş, bu gece yeniden farkına vardım. Lise yıllarına kadar gerilere gittim. O zamanları geceleri bilgisayar başında olmak yada tv seyretmek gibi aktivitelerde bulunmuyordum. Yıllar geçtikçe daha faydalı şeyler yapmak gerekirdi belki, ama bakınca kendime gördümki hayatıma sonradan giren ve yer eden teknoloji, almış benden sevdiğim şeylerin bir kısmını : geceleri inat edip bitirdiğim kitapları, dinleyip derinlere daldığım, çok eskilerden kalma hüzünlü şarkıları, onların ruhumdan yansımalarını döktüğüm kağıtları… 60 yapraklı 4 orta defterlere yazdığım günlüğümü…
Ama değişmemiş oturmuş düşünmüşüm çoğu geceler. Sonuçsuz kalan denemelerde, doğal olarak ve değişmez kural gibi. Belki biraz yorumlamalar öğretmiş bana daha az üzülmeyi öğretmiş, ama değişmemiş hüzünlerim yine… Kural gibi… Sebepli sebepsiz, çözülen yada çözümsüz…
Gecelerle oturmak ve arkadaş olmak belki sorun değildi bir zamanlar ama çalışma hayatına başlayınca değişmez kural olmuş bazı şeyler hayatımda, kırılamayan zincirler kurulmuş her bir gece halkasıyla…
Sorgulamayacağım bu gece oturuşumu, hüzünlenişimi ve bu gecenin sabahını…
Uykusuzluktan başım dönsede… Vesahire vesahire….