Berkant&Yalnızlık…Beni okumaya vaktiniz varsa…Yaklaşın

Bir yılı daha geride bıraktık olağanca hızıyla, Nasıl geçtiğini yine anlayamadık.
Yeni diyebileceğimiz bir çok olayı geride bırakarak. İnşALlah önümüzdeki yıl bu senemizden daha güzel, daha gönlümüze göre geçer.

Pişmanlıkların az, keşkelerin yok olması dileğiyle …

Berkant

Çok yoğun bir yaz dönemi geçirdim hatta adam akıllı bir tatil yapamadım. Bunun konuyla alakası yok. Ama konuşan ağaçlarda dahil hissedişlerim var. Kimi zaman insanlar suskun olsa da bildiklerim var.

Yoruldum hissetmekten. Her ne kadar hissetmeyi sevsemde…

Gece gene uyuyamadım. Diğer geceler gibi. Bazen kendi kendime soruyorum sebeplerini ama bir türlü normal insanların yakaladığı düzeni yakalayamadım. Gündüz sabah erken kalk işine git. Sıradan şeylerle yaşa. Sıradan duyguların ve sıradanlıkların olsun herşey sıradan…

Yaşam tarzımın bana birçok dez avantajı oluyor ama bir türlü düzeltemedim .Düzeltmek de gerekli mi o da ayrı bir mevzu.

Elbetteki sadece ben düşünmüyorum, herkese Allah akıl vermiş herkesin kendi yaşantısına ve çapına göre düşünceleri var.. Ama benimkiler beni uykusuz bırakıyor.

Bazen düşünüyorum da farkındalıklar insanı mutsuz edebiliyor. Farkındalık derken aklınıza ne gelirse artık. Olayların farkına varmazsanız eğer daha mutlu olabiliyorsun galiba. Çok leziz bir yemeği mutfağını düşünmezsek yada geçerken farkına varmazsak süper diyerek afiyetle yeriz. Ama farkında olursan ve umursarsan  tabaktaki leziz yemek birden mide bulandırıcı bir besine dönüşebilir. Hoş bu durumda mesela cinsiyete göre farklılık gösterebiliyor bayanlar daha titiz biz erkekler genelde tabi daha umursamazız.

Farkındalıkta durduk yere olmuyor tabi yaşadıklarınızla orantılı olarak farkında oluyorsunuz. Okuduklarınızla ve bildiklerinizler. Bunların hepsi objektif şeyler. Ölçülebilir nesneler. Kainatı yaşamak  ve hissiyatlar hakkında farkındalık uçsuz bucaksız ve ölçülemez… Hoş kendimizin bu noktadaki farkındalığınıda ölçemiyoruz zaten. Bizden daha farkında kimdir bilemeyiz tabiki.

Zaten bu tarz biz yaşam biçimi ancak onu Yaratan’ın farkında olmak ve gereklerini yapmakla birlikte gelir diye düşünüyorum. Derinleştirirsek bu farkındalığımızı ve anlamaya başlarsak birdenbire göreceğiz ki kocaman bir yalan olan imtihan dünyasında kendi çapımızda sığ sularda yüzmekteyiz.

Sonrası bir derya, kocaman bir derya ve bizi şu anki düşüncelerimizden ve yaptığımız boş işlerden alıkoyacak…

Hasılı kelam gecenin köründe yine yatagımdan kalktım etrafıma baktım, düşündüm, yoruldum, yeniden uyumayı deneyeceğim…

Hüznümüm saatine
Çeyrek var,
Ve aşkınkine beş,

Saatlerimde kaybolmuşum,
AKrep yelkovanı arar, buluşamaz…

Çeyrek kala ve aşka beş,
Umutların saatleri beni gösterir,
Benim saatlerimse seni arar,

İsminde buluşan iki parlak göz,
Hüzne ve aşka ne beş kala nede çeyrek,
Akrep ve yelkovan üzerinde durur,

Tam orada benim yüreğimden dökülenler…
Ne akrep bulur nede yelkovan,
Ne beş kala nede çeyrek,
Tam saatlerimde orada kal….

Berkant, geceyarısını henüz geçmiş, Ankara’da bir çeşitleme saatinden, pınarları arkasında gelenlere yol verirken….

13/08/2008

Hatırlıyorum çocukluk günlerimi, pazenden bozma pijamalarla dolaşırdık sokaklarda. Paspal paspal ama bir o kadar mutlu. Yakınlardaki inşaatı hatırlıyorum önüne kum indirdiklerinde kumun içine elimizi sokup yaptığımız mağaraları hatırlıyorum. Sonra kendi yaptığımız mağaracıkların ertesi güne kalmasını heyecanla beklemeyi, çocukluk günleri işte, o zaman  ne ise adı bilmem ama heyacan demek geldi içimden… Ertesi günlerimizde hep yıkılmış ve inşaatın içine katılmış mağarıcıklarımızı anımsıyorum biraz buruk biraz tebessümlü…

Sonra babamı hatırlıyorum biraz fazla yaramazlık yaptığımızda kızmasını, babadan duyduğum çabuk eve eşşek sıpası lafı ile salya sümük annemize koştuğumuzu hatırlıyorum, şefkatli ama şımartmayan sevişlerini hatırlıyorum… Salya sümüğe karşımış anneeeeeeeee anneeeeee diyee ağlayarak eve gidişlermizin masumluğunu,

Sonra arka bahçede rahat durmadığımı her gün bir yerlerimden kanlar akarak eve gelişimi, kimi zamanda sesimi uzaklardan duyarak koşup gelen annemin, düştüğüm elma ağacının yapraklarını kanayan yaralarıma basmasını. Değil elma yaprağı o şefkati ile  zehri bile bassa iyi edeceğini anımsıyorum… Biraz tebessüm, biraz buruk, birazda kıymet bilmezliğimize kızarak ve hüzünlenerek

O zamanlardan başlıyor şefkate susamışlığımız, ve şefkat pınarının bizi dünyaya getirmiş olmasının güzelliği. Şefkat annelerde zamanla değişmiyor hiç, hep onların bebeği, hep onların salyalı sümüklü çoçukları olarak kalıyoruz. Ondandır ya kimi zaman onlara kızmalarımız oluyor, artık büyüdüm nidalarıyla…

Ama her zorlukta, sıkıntıda, acıda “ahh anam” çekiyoruz… Anaların şefkatlerini içimizde yer etmiş, ağlarsa anam ağlar gerisi yalan ağlar diyoruz..

Hep o şefkati arıyoruz, kimilerine nasip olan kimilerine nasip olmayan, Yüce Allah’ın herkese nasip etmesini dilediğim…

Arıyoruz da o şefkat şöyle  dursun, acı, samimiyetsizlik ve vurdumduymazlıkları gördükce o çok değerli şefkatin anlamını kavrıyoruz… Ondandır,  kimbilir,  yaş ilerledikce “ah anam” nidalarımızın artması…

Şefkat ve bütünleyicisi merhameti bulanlardan, gösterenlerden, yaşayanlardan ve hissedenlerden olma temennisiyle….

Bulunca yitirmeyin olur mu ?

Berkant, Ankara, 23 Temmuz 2008.  Çok geç olmayan ama geceyarsını geçmiş saatlerden….