[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Doğduğumuzda sesleri anlamaktan bile acizdik. Duyularımızın farkında değil, organlarımızı kontrol etmekten uzaktık… Yazılı kaderimizi yaşamaya başlıyorduk, ilk saniyelerden itibaren karakterimiz, geleceğimiz belliydi aslında. Sadece biz ne zaman nerede onlara ulaşacağımızı ve farkında olacağımızı bilmiyorduk. Yaş orta seviyelere gelince, kanıksanmış acılar, özlemler ve aradan geçmiş yıllarla kendimizi, herkesin kendi sözlüğündeki cümlelerle hayatı yorumladığı bir dünyada buluveriyoruz…

Bir koşturmaca bir hengame nelerin nasıl geçtiğinin farkında olmadan,

Bazende kendimizi ifade etmekte zorlanacağız ve alimlerin sözlerinde dalıp gideceğiz

Mevlanın ‘dediği : “Uğraşma boşuna, Seni ancak gördükleri ve duydukları kadar anlayacaklar. Kimse, bir sen daha olamayacak bu dünyada. Kimse tam anlamıyla sende seni bulamayacak. Gücün yetmeyecek herhangi bir icat edilmiş dilde kendini tam anlamıyla anlatmaya, Gördükleri ancak kendi anladıkları kadarı olacak…” sözü gibi.

Belçika merkezli bir firma, otomatik taharet musluklu alafranga tuvalet geliştirdi. Geberit firması, tuvalet kağıdına ihtiyacı ortadan kaldıran klozetleri

Belçika’da piyasaya sürmeyi planlıyor. Belçikalıların temizliğin önemini geç fark ettiklerini belirten, Geberit Satış Menajeri Jose Wyns, “Bu yüzden yeni otomatik taharet musluklu tuvaletlerimizin reklamını bu denli dikkat çekici hale getirdik.” dedi

Hedibon’un temellleri yıllar önce atıldı… Beklediğinize değecek. En yenisi en iyisi değil. Hedibon en iyisi.

Çeşitli sorunlar, uçan kaçan makineler, ah bir de sunucumuz olsaydılar…

Mysql hata verdiler….

Herkesin kendi derdinin olması, parasızlık birazda…

Yılmadık…Çalıştık…. Başaracağız birlikte… Ama artık yettiiiii dedik

Ve evet : Hedibonlar çıktı yola geliyorrr…

Hedibon: Mutluluğu paylaşmanın adresi….. Nasıl Mı ?

Çok yakında….

Madde 7: Hesap ödeyen erkek, hesabı ödemek için gereken işlemi masanın
altında yapar.Türk erkeği ödediği hesabı masadakilerin  görmesini istemez.
Eğer görürlerse ayıp olacağını düşünür ve karşıdakilerin ‘Ulan amma da
görgüsüz herif, hem ısmarl ıyor hem de hesabı gözümüze sokuyor’ demesinden
çekinir. Böyle  bir davranışa bir de Eskimo erkeklerinde rastlanılabilir.

Madde 11: Türkiye’de ilk, orta, lise, üniversite, yüksek lisans, doktora
fark etmez, s ınav kağıtları dağıtılırken, bir öğrenci  mutlaka ‘Hocam
istediğimiz sorudan başlayabilir miyiz?’ sorusunu sorar. Aynı öğrenci,
öğretmen haftaya sınav yapacağını bildirdiğinde kaçıncı sayfaya kadar
sorumluyuz hocam’ sorusunu soran ama yine de sınava çalışmayan öğrencidir.

Madde 25: Tüm ısrarlara rağmen misafir ‘Yemeyeceğim yeter!’ diyorsa, Ev
sahibi  son kozunu değerlendirir ve ilahi gücü cümle içinde  kullanıp Bak
Allah’ın adını verdim’ diyerek misafiri köşeye sıkıştırır. Misafir bunun
üzerine midesi dolu olsa da, ilahi kudret korkusundan mıdır ka çış yolu
kalmamasından mıdır, ne var ne yoksa bir çırpıda yer.

Madde 34: Üzerinden araç geçsin ve temizlensin  diye işyeri paspasları
cadde  ortasına fırlatılır. Sinek avlayan esnaf Türkiye’de temizlik hastası
kesilir.Alır eline hortumu baştan aşağı dükkanının bulunduğu caddeyi,
kaldırımları bir güzel sular. O da yetmez, yandaki caddeleri ve sokakları
da sulamayı iş edinir. O arada paspaslar da temizlikten payını alır.

Madde 42: Misafirlikte kolonya ikram edilirken  büyüklerin ellerine
çocukların kafasına dökülür.

Madde 46: Durakta değil de, her el kaldıran yolcu gördüğünde duran otobüse
halk otobüsü denir. Halk otobüsü halkı kırmaz, durur. Halk otobüsünün
belediye otobüsünden tek farkı budur.

Madde 49: Şehirlerarası otobüs yolculuklarında kan bağı yoksa (karı,koca,
yeğen, yenge gibi) bayan yanına erkeğin oturması  firma tarafından kabul
edilmez. Türkiye’de en önemli namus bekçileri otobüs muavinleridir.
Muavinlere göre birbirlerini hiç tanımayan iki karşı cinsin, mesafe
olmaksızın seyahat etmesi, ateşle barutun birbirine bitişik iki koltuktan
bilet alması gibi bir şeydir. Buna asla izin vermezler. Ancak gidilecek
yol boyunca erkeğin yanına oturtmadıkları genç kızı kesmeyi de ihmal etmezler.

Madde 64: Kafa bir yere çarptığında şişmesin diye çiğnenmiş ekmekle
ovalanır. Türklerin ‘Kendi kendine tedavi’ yöntemleri sadece bunlarla
bitmez.Ağrıyan yere sıcak tuğla konur. Isıtılmış çay bardakları  ile sırt
çekilir. Arpacık çıkmış göze sarımsak sürülür.Kesilen ve kanayan yere
tütün  basılır. Paslı çivi batan yer sopayla dövülür. Burkulan yere biftek
bağlanır. Yanan yere diş macunu  sürülür.

Madde 66: Bütün ilaçlar buzdolabında saklanır.Buzdolabının kola, su, gazoz
koyulan bölgesi ilaçlara yetmeyince, ilaçlar yumurtaların bulunduğu
alanda, kurumuş yarım limonlara komşuluk yapar..

ANKARA -AA- Gerilim filmi Açık Deniz”, ABD’de gerçek oldu. Miami’de turistik dalış için denize açılan tekne, dalan turistlerden ikisini denizde unuttu.
Yaklaşık iki saat denizin ortasında bir dubaya tutunarak kurtarılmayı bekleyen turistleri, hava kararmak üzereyken özel bir yatın kaptanı fark ederek sudan çıkardı.
Miami Herald gazetesindeki habere göre, Paul Kline ve Fernando Garcia Puerta, 30 kişilik turist grubuyla dalmak üzere RJ Diving Ventures şirketinin teknesine bindi. İki turist, açık denizde daldıktan sonra yüzeye çıktıklarında teknenin kendilerini almadan gittiğini fark etti.
Hava kararmak üzereyken bir yat tarafından fark edilerek kurtarılan turistlerden Kline, “Şoka girmiştik. Ölebilirdik” dedi.
Yatın kaptanı Elie Trichet, turistleri denizden çıkardıktan sonra Sahil Korumaya haber verdiklerini belirtti.
Dalış turunu organize eden şirket açıklama yapmazken, köpekbalıklarının cirit attığı bölgedeki olayla ilgili soruşturma başlatıldığı kaydedildi.

Küçük bir Karınca her sabah erkenden işine gelir ve neşe içinde çalışmaya başlardı…..
Çok çalışır… Çok üretir… Ve bunları keyif içinde yapardı.

Patronu Aslan, Karınca’nın başında yöneticisi olmadan kendiliğinden bu kadar hevesle çalışmasına çok şaşırırdı. Bir gün karı ve verimliliği arttırmak için aklına parlak bir fikir geldi. Eğer Karınca, başında bir yönetici bile olmadan bu kadar üretken olabiliyorsa, bir de başarılı bir yöneticisi olsa neler yapardı.

Bunun üzerine, müthiş bir yöneticilik kariyeri olan ve yazdığı raporlarla ünlü Hamamböceği’ni işe aldı. Hamamböceği işe öncelikle bir saat alarak başladı. Böylece Karınca’nın çalıştığı saatleri tam olarak ölçebilecekti. İş saatlerinde gevşekliğe müsaade etmeyecekti. Elbette raporlarını düzenleyecek bir sekretere de ihtiyacı olacaktı. Bu nedenle hem telefon trafiğini yönetmek ve hem de arşiv işleri için Örümcek’i işe aldı.

Aslan, gelişmelerden çok memnundu. Hamamböceği’nin hazırladığı raporlar gerçekten harikaydı. Hatta ondan üretim hızını ölçen ve karlılığı analiz eden renkli grafikler de hazırlamasını istedi. Böylece bu raporları ortaklarına sunum yaparken kullanabilecekti.

Hamamböceği, bu raporları üretebilmek için yeni bir bilgisayara ve donanıma ihtiyaç duydu. Artık artan ekipmanlar için de artık bir bilgi işlem departmanı oluşturmanın zamanı gelmişti. Bu işleri idare etmek için Sinek’i işe aldı.

Bir zamanlar mutlu, üretken ve rahat olan Karınca bu yeni toplantı düzeninden ve evrak işlerinden yılmıştı. Zamanın büyük bir kısmını sorulan soruları cevaplamak ve evrak işleri yapmakla geçiyordu.
 
Aslan, Karınca’nın bölümünün giderek büyümesinden memnundu. Bölümü daha da büyütmek üzere bir üstyöneticiye ihtiyaç olduğunu düşündü. Ve bölüm başkanı olarak başarıları ile ünlü Ağustosböceği’ni işe aldı.
 
Kendi rahatına ve keyfine düşkün Ağustosböceği’nin ilk icraatı ofisi rahat edebileceği yeni mobilyalarla döşemek oldu. Tabi ki kendisinin yeni bir bilgisayara, bütçe kontrol ve stratejik verimlilik planı hazırlanması için kişisel bir yardımcıya ihtiyacı vardı. Bunun üzerine eski işyerindeki yardımcısını işe aldı.

Karınca’nın çalıştığı yer giderek kimsenin gülmediği, neşesiz ve mutsuz bir mekana dönüşmüştü. Ağustosböceği, patronu Aslan’ı ortamın ruh halini değiştirecek bir çalışma yapılması gerektiğine ikna etti.
 
Bunu üzerine, Karınca’nın bölümünde olup bitenleri gözden geçiren Aslan, üretimin ve karlılığın dramatik bir şekilde düştüğünü farketti. Hemen, son derece itibarlı ve iyi tanınmış bir Danışman olan Baykuş’u sorunu çözmesi için işe aldı.

Baykuş, Karınca’nın departmanında 3 ay geçirdi. Bu hummalı çalışmanın ardından ciltlerce süren muhteşem bir rapor yazdı.

Raporun sonucu şuydu: “Departmanda aşırı istihdam vardı”.

Aslan, raporu inceledikten sonra dramatik bir karar verdi. Ve, elbette, ilk olarak negatif tavırlarıyla dikkat çeken, mutsuz ve çalışma isteğini kaybetmiş olan Karınca’yı işten çıkardı. 

Ülkemizde ulaşım modlarındaki çeşitlenme ve modların kendi içerisinde yeni alternatifler geliştirmesiyle erişilebilirlik olması gerektiğ seviyede olmasada gelişim gösteriyor.

Ayvalık ziyaretim için Ankara’dan İzmir’e Uçak havalimanından Kiralık Araç kullanmayı tercih ediyordum, programımı yapmakta biraz gecikince uygun saatte bilet ve taşıt bulamdım.

Bu vesile ile Borajetin Ankara’dan Edremit Körfez havalimanına gerçekleştirdiği ilk uçuşu kullanmak nasip oldu.

Yer hizmetleri,destek hizmetleri personelinde acemilik hissetmeme rağmen sorunsuz bir şekilde yer operasyonu tamamlandı ve uçaktaki yerlerimizi aldık.

Rötarsız bir şekilde saatinde havalanmak üzere taksi başladı, pek de sık rastlanmayan ismini anlamakta zorlandığım yabancı uyruklu bayan pilotumuz başarılı bir kalkış, alçak irtifada sorunsuz süzülmeden sonra güzel bir iniş gerçekleştirdi.

Edremit havalimanından henüz ulaşım tarifelerinin yerine oturmaması nedeniyle taksi şöförlerimizler ufak bir sohpetten sonra Ayavlık’a doğru hareket ettim.

Toplam seyahat süren Ankara konut çıkış Ayvalık ikamet yaklaşık 4 saatimi aldı.

Bugün akşam dönüşte de aynı performansı bekliyorum.

Ekleyecek birşey bulamadım ama epey zaman oldu bişeylerde eklensin bloga diye yani laf olsun torba dolsun vesair sebeplerden birazda boşluktan birazda ondan bundan yaptığım testin sonuçları kötü de olsa yayınlayacaktım ama böyle çıktı :

Sempatiksiniz

Sempatiksiniz. Bir başka deyişle enerjiniz insanları hemen yakalayıveriyor. Çünkü onları anlayacağınızı, söylediklerine kıymet vereceğinizi düşünüyorlar. Bunu düşündürten şey gözlerinizden taşan neşe ve sıcaklık. Kimseyi yargılamadığınız o kadar açık ki, daha tanıştığınız anda size en gizli sırlarından, en derin düşüncelerinden söz edebiliyorlar. Siz de açık bir insansınız zaten, hemen bırakıyorsunuz kendinizi. Şimdiye kadar iyilikten zarar görmemenizin sebebi de bu. Etrafınızı çevreleyen sempati halesi her türlü kötülükten korunmanızı sağlıyor

Şeytanla kabristanda karşılaştılar. Şeytan çok neşeliydi. Adam sordu:
“Bu ne hâl?”

“Altın devrimi yaşıyorum.” diye cevap verdi şeytan.

Adam anlamazlıktan geldi: “Ne demek istiyorsun?” “Sen de pekâla biliyorsun,” dedi, “Asırlarca âhirzaman dedim durdum. Şimdi artık mutluyum. O Asr-ı Saadet’te neler çektiğimi bir ben bilirim. Hangi sahabeyi görsem dizlerimin takatı kesilirdi.

Hele Ömer, onu görünce saklanacak delik arar, yolumu değiştirirdim. Daha sonra da rahat yüzü gördüm sayılmaz. Sahabeler gitti, müçtehidler geldi. Her asırda bir kutup, bir müceddid, nice alim, nice veli…

Bana rahat yüzü mü gösterdiler?. Geylânî gitti, Gazali geldi; Rabbanî gitti, Mevlâna geldi.. Selçuklunun çöküşüyle biraz
rahat edeceğimi sandım. Ne gezer. Al sana Osmanlı Ama şimdi altın devrimi yaşıyorum. Evet altın devrimi.

Şeytan, daha sonra da bir nârâ atarak “Gün benim, devran benim” diye ekledi.

“Milyonlarca, milyarlarca insanı nasıl yoldan çıkarıyorsun? Bunu hangi kuvvetle yapıyorsun?” diye sordu adam.

Şeytan bir kahkaha savurdu: “ALLAH’ın onlara verdiği kuvvetle!” “Nasıl olur!?”

“Anlatayım,” dedi şeytan. “İnsana takılan bütün âletler, duygular, verilen bütün hisler, kuvvetler hep ALLAH’ın ihsânı.
Ben o insana ALLAH’ı unutturuyorum. İçine vesvese atıyor, ne lâzımsa yapıyorum. Oyunlar tezgâhlıyor, tuzaklar kuruyorum. Sonunda bana uyarsa, ALLAH’ın bu ihsanlarını benim istediğim yönde kullanıyor. İşte bütün mesele bu kadar basit.”

“Demek sen ALLAH’ı biliyorsun?” diyerek hayretini belirtti adam.

Şeytan acı acı gülerek; “Öyle lâf ediyorsun ki şaşıyorum” dedi.

“Hiç bilinmeyen bir Zât’a isyan edilir mi? Onu bilmeyen mi var? Ama kimisi Kur’an’ı dinler, emirlerine uyar.
Kimisi de beni dinler, isyan yolunu tutar. Bu ayrı mesele.”

Adam, şeytana silahlarını sordu. “Bunları ezberlemeye hafızan yetmez,” dedi şeytan. “En çok kullandıklarım dünya sevgisi, benlik dâvâsı, şehvet, gazap, hırs, haset, riya. Herkesin nabzına göre şerbet veririm.
Birine aldanmazsa, diğerini sunarım. Kendime bağlayıncaya kadar peşini bırakmam. Bunu başardım mı işim kolaylaşır. Artık ben o kişinin ardına düşmem. 0 beni takip eder.”

Şeytan onu bir kabre götürerek “Bak” dedi. Adam baktı. Toprağın altı da, üstü gibi seyredilebiliyordu

Şeytan, “Şu var ya,” dedi, “Bil bakalım, erkek mi, kadın mı?”

“Ne bileyim ben,” diye cevap verdi adam.

Şeytan “vaktiyle” dedi, “şu kemikler bir kadının, şu ileridekine de bir delikanlının bedenleri sarılıydı.
İkisini de rahatlıkla parmağımda oynatıyordum. Bu kâinatı, ondaki harika hadiseleri, insanın mükemmel yaratılışını,
ölümü, hesap gününü, kısacası, her hakikatı unutturdum onlara. Şehvetten başka birşey düşünmez oldular.
Bir ömür boyu hayvan gibi yaşadılar. Şimdi de azap çekiyorlar.”

Mezarlıkta biraz ilerlediler. Şeytan bir başka kabri gösterdi: “Bil bakayım,” dedi, bu kemikler zengin kemiği mi,
fakir kemiği mi?”

“Kemiklerden birşey anlaşılmıyor” dedi adam. Ama mezar taşından bu şahsın vaktiyle zengin biri olduğu belli.

“Evet,” diye cevap verdi şeytan. “Ben bu adamı servetiyle gururlandırdım. Mal sevgisi gönlünde o kadar yer etti ki,
işin birini bırakıp diğerine koşuyor, rüyalarında bile parayla uğraşıyordu. Ona rahat yüzü göstermedim.
Gayri meşru kazançların peşinde koşturdum. Zâlim ettim, hırsız ettim, mağrur ettim… Bunlar onu mahvetmeye yetti;
şimdi ilk hesabını veriyor. Şu berideki de bir fakirdi. Onu da bunun malına haset ettirdim. Kalbine kin ve nefret
tohumları serptim. Bu kadarla da kalmadım, onu ruhî bunalımlara ittim. Sonunda kaderi tenkide kadar götürdüm.
O da bir başka azap içinde. İşte bir taşla iki kuş vurmak diye buna denir.”

Sözün burasında hiç alâkası yokken yine, “Şu Osmanlılar yok mu,” diye içini çekti, şeytan”
kendileri gittiler ama, yine de bana çok çektiriyorlar. Fakat ben de intikamımı iyi aldım.”

“Nasıl aldın?’ diye sordu adam.

“Anlatayım,” dedi. Bunu söylerken göğsünü kabartmış, ellerini koltuklarının altına sokmuş, başını gururla dikmişti:

“Asırlarca dinin, îmanın ve namusun bayraktarlığını yaptılar. Nice plânlarımı akîm bıraktılar. Nice insanları ALLAH’a secde ettirdiler. Fakat, şimdi ne oldu? Onların torunları benim peşimdeler. Hâyâ perdelerini sıyırıp çöpe attım.
Şimdi birbirlerinin namusuna kötü gözle bakmayı hüner sayıyorlar. Bu manzara beni keyfimden çıldırtıyor.
Dahası da var. Dün Osmanlının isminden dehşete kapılan Avrupalı, bugün memleketinize rahatlıkla giriyor.
İstediği gibi eğleniyor ve Meyhanelerinizde, kızlarınızın taşıdığı içkileri içiyorlar.Bu konuşmaları dinlerken adamın
içinde bir sıkıntı belirmiş ve şeytanın kendisini ümitsizliğe düşürmek istediğini anlamıştı.
Elbette daha fazla konuşturamazdı:

“Her kışın bir baharı, her gecenin bir neharı vardır.” diye başladı söze. “işte şimdi bu bahara girmek üzereyiz.
Sözünü ettiğin pespaye gençliğe bedel din, vatan millet için gece gündüz çalışan çırpınan, göz
yaşı döken yeni bir gençlik daha yetişiyor. Hem de akıl almaz bir hızla. Bunu sen de biliyorsun.
Nitekim onlarla durmadan uğraşıyorsun. Öyle değil mi?”

Şeytan adamın söylediklerini inkâr edemezdi. Ve yanından ayrılırken “evet” dedi biliyorum.

Ama yine de onlarla uğraşacağım.” deyip, kaybolması bir oldu.

Dümdüz bir soru size: Akşamları evde ne yapıyorsunuz?

Koltuğa uzanıp, hiç tanımadığınız Amerikalı dedektiflerle, hiç tanımadığınız Amerikalı haydutları mı kovalıyorsunuz?

Yoksa yerli dizilere kaptırıp hiç bilmediğiniz konaklarda yaşanan hayatları mı seyrediyoruz?

Dört saat televizyon seyretmenin sekiz saat çalışmak kadar beyni yorduğunu biliyor musunuz?

İki türlü hayat var:

1. Yaşanan hayat,
2. Seyredilen hayat,

Akşamlarınız televizyona kilitliyse, bilin ki,
Hayatı sadece seyrediyorsunuz!

Akşamları evde ne yapıyorsunuz? Akşamlarınızı nasıl geçiriyorsunuz?

”Pek çoğu gibi biz de çekirdek çıtlatıp saatlerce televizyon izliyoruz” diyorsanız,
durup bir düşünün lütfen;
dünyaya birkaç kez daha geleceğinize mi inanıyorsunuz?
Böyle bir şey olsaydı, şimdiki hayatımızın bir bölümünü ziyan etmek
şimdiki kadar acı sonuçlar doğurmayabilirdi belki.
Ne çare ki sadece bir hayatımız var.
Bu da maalesef, çok kısa.
Ortalama altmış yılın yirmi yılı uykuda geçiyor.
Kalan kırk yılın yirmi yılı çocukluk, eğitim, vesaire…
Son yirmi yılı da ziyan edersek, bize yaşanacak bir şey kalmaz.

Akşamlarınızı sadece televizyona veriyorsanız,
sayılı nefeslerinizden bir bölümünü çöpe atıyorsunuz demektir!

Çünkü televizyon izleyen kişi hayatta değildir, zira hiçbir şey yapmamakta, hiçbir değer üretmemektedir; bu da bir anlamda yaşamamak sayılır.

Ne mi yapmalı?..

1. Ailece kitap okuyun, sohbet edin:Nasıl tanıştığınızı, ilk nerede görüştüğünüzü, sıkılıp sıkılmadığınızı, nerede nasıl evlendiğinizi, nikâh şahitlerinizi, düğününüzü anlatın çocuklarınıza, onları hem dinleyin, hem de okumaya çalışın.

2. Gezin:
Gezmek için ille de bir maksat olması gerekmez, en büyük maksat hayatı paylaşmaktır. Yakınsanız deniz kenarına inin, ayaklarınızı denize sokun ve becerebiliyorsanız taş sektirme yarışına girin. Sonra da güneşin pembe gülücükler saçarak batmasını seyredin. (İnanın televizyon
seyretmekten çok daha keyifli ve dinlendiricidir)
Ormanda hep birlikte yürüyün, ağaçlara isim takın, yol boyu açan çiçekleri sevin ve çocuklarınıza bunlarla sevmeyi öğretin. (Ama bilin ki hayat öğrenmek ve öğretmekten ibaret değildir. Dinlenmek, eğlenmek gibi olgular da hayatın bir parçasıdır) Çocuklarınızla ilişkilerinizde asla öğretmen tavrı takınmayın. Onlarla arkadaşlık etmek dünyanın en keyifli işidir.

3. Akraba ve komşularla ilgi bağı kurun:Onlara ya gidin, ya da onları size davet edin. Sohbetiniz televizyonsuz olsun ki tadı çıksın. Birbirinizi gerçekten tanımaya çalışın. Bilirsiniz, “Komşu komşunun külüne muhtaçtır.”

4. Kültürel ve sanatsal etkinliklere katılın:(Konferans, seminer, sergi, doğru sinema ve tiyatro) Hayatınızı biraz olsun renklendirecek başka şeyler de bulabilirsiniz. Yeter ki isteyin. Bir şeyi çok isterseniz, Allah sebebini halk eder ve çok istediğiniz şeye ulaşırsınız. “Olmaz ki” diye düşünüp taleplerinizi ertelerseniz, hiçbir yere ulaşamazsınız.
Aile bağlarının güçlenmesi, paylaşacak şeylerin çokluğuyla mümkündür. Ne kadar çok şey paylaşırsanız aileniz o kadar güçlenecek, o kadar diri duracak ve mutlu olacaktır.

Hatıra defterine televizyon dizilerini yazamazsınız. Oraya ancak yaşadıklarınızı yazabilirsiniz.
Her gün bir şeyler yaşamalı ve bunları deftere geçirerek geleceğe tarih düşürmelisiniz.

Bugün öyle bir hayat yaşayın ki, yarına da kalsın. Torunlarınıza filan anlatacaklarınız olsun.

Ayrıca unutmayın ki ;
Hayatı biriktiremezsiniz;

ya her anını yaşayacaksınız,
ya da ziyan edeceksiniz.

Artık cevap gelsin:

Akşamları ne yapıyorsunuz?..

Yaşıyor musunuz,?

Yoksa seyrediyor musunuz?