Ülkemizde ulaşım modlarındaki çeşitlenme ve modların kendi içerisinde yeni alternatifler geliştirmesiyle erişilebilirlik olması gerektiğ seviyede olmasada gelişim gösteriyor.

Ayvalık ziyaretim için Ankara’dan İzmir’e Uçak havalimanından Kiralık Araç kullanmayı tercih ediyordum, programımı yapmakta biraz gecikince uygun saatte bilet ve taşıt bulamdım.

Bu vesile ile Borajetin Ankara’dan Edremit Körfez havalimanına gerçekleştirdiği ilk uçuşu kullanmak nasip oldu.

Yer hizmetleri,destek hizmetleri personelinde acemilik hissetmeme rağmen sorunsuz bir şekilde yer operasyonu tamamlandı ve uçaktaki yerlerimizi aldık.

Rötarsız bir şekilde saatinde havalanmak üzere taksi başladı, pek de sık rastlanmayan ismini anlamakta zorlandığım yabancı uyruklu bayan pilotumuz başarılı bir kalkış, alçak irtifada sorunsuz süzülmeden sonra güzel bir iniş gerçekleştirdi.

Edremit havalimanından henüz ulaşım tarifelerinin yerine oturmaması nedeniyle taksi şöförlerimizler ufak bir sohpetten sonra Ayavlık’a doğru hareket ettim.

Toplam seyahat süren Ankara konut çıkış Ayvalık ikamet yaklaşık 4 saatimi aldı.

Bugün akşam dönüşte de aynı performansı bekliyorum.

Ekleyecek birşey bulamadım ama epey zaman oldu bişeylerde eklensin bloga diye yani laf olsun torba dolsun vesair sebeplerden birazda boşluktan birazda ondan bundan yaptığım testin sonuçları kötü de olsa yayınlayacaktım ama böyle çıktı :

Sempatiksiniz

Sempatiksiniz. Bir başka deyişle enerjiniz insanları hemen yakalayıveriyor. Çünkü onları anlayacağınızı, söylediklerine kıymet vereceğinizi düşünüyorlar. Bunu düşündürten şey gözlerinizden taşan neşe ve sıcaklık. Kimseyi yargılamadığınız o kadar açık ki, daha tanıştığınız anda size en gizli sırlarından, en derin düşüncelerinden söz edebiliyorlar. Siz de açık bir insansınız zaten, hemen bırakıyorsunuz kendinizi. Şimdiye kadar iyilikten zarar görmemenizin sebebi de bu. Etrafınızı çevreleyen sempati halesi her türlü kötülükten korunmanızı sağlıyor

Şeytanla kabristanda karşılaştılar. Şeytan çok neşeliydi. Adam sordu:
“Bu ne hâl?”

“Altın devrimi yaşıyorum.” diye cevap verdi şeytan.

Adam anlamazlıktan geldi: “Ne demek istiyorsun?” “Sen de pekâla biliyorsun,” dedi, “Asırlarca âhirzaman dedim durdum. Şimdi artık mutluyum. O Asr-ı Saadet’te neler çektiğimi bir ben bilirim. Hangi sahabeyi görsem dizlerimin takatı kesilirdi.

Hele Ömer, onu görünce saklanacak delik arar, yolumu değiştirirdim. Daha sonra da rahat yüzü gördüm sayılmaz. Sahabeler gitti, müçtehidler geldi. Her asırda bir kutup, bir müceddid, nice alim, nice veli…

Bana rahat yüzü mü gösterdiler?. Geylânî gitti, Gazali geldi; Rabbanî gitti, Mevlâna geldi.. Selçuklunun çöküşüyle biraz
rahat edeceğimi sandım. Ne gezer. Al sana Osmanlı Ama şimdi altın devrimi yaşıyorum. Evet altın devrimi.

Şeytan, daha sonra da bir nârâ atarak “Gün benim, devran benim” diye ekledi.

“Milyonlarca, milyarlarca insanı nasıl yoldan çıkarıyorsun? Bunu hangi kuvvetle yapıyorsun?” diye sordu adam.

Şeytan bir kahkaha savurdu: “ALLAH’ın onlara verdiği kuvvetle!” “Nasıl olur!?”

“Anlatayım,” dedi şeytan. “İnsana takılan bütün âletler, duygular, verilen bütün hisler, kuvvetler hep ALLAH’ın ihsânı.
Ben o insana ALLAH’ı unutturuyorum. İçine vesvese atıyor, ne lâzımsa yapıyorum. Oyunlar tezgâhlıyor, tuzaklar kuruyorum. Sonunda bana uyarsa, ALLAH’ın bu ihsanlarını benim istediğim yönde kullanıyor. İşte bütün mesele bu kadar basit.”

“Demek sen ALLAH’ı biliyorsun?” diyerek hayretini belirtti adam.

Şeytan acı acı gülerek; “Öyle lâf ediyorsun ki şaşıyorum” dedi.

“Hiç bilinmeyen bir Zât’a isyan edilir mi? Onu bilmeyen mi var? Ama kimisi Kur’an’ı dinler, emirlerine uyar.
Kimisi de beni dinler, isyan yolunu tutar. Bu ayrı mesele.”

Adam, şeytana silahlarını sordu. “Bunları ezberlemeye hafızan yetmez,” dedi şeytan. “En çok kullandıklarım dünya sevgisi, benlik dâvâsı, şehvet, gazap, hırs, haset, riya. Herkesin nabzına göre şerbet veririm.
Birine aldanmazsa, diğerini sunarım. Kendime bağlayıncaya kadar peşini bırakmam. Bunu başardım mı işim kolaylaşır. Artık ben o kişinin ardına düşmem. 0 beni takip eder.”

Şeytan onu bir kabre götürerek “Bak” dedi. Adam baktı. Toprağın altı da, üstü gibi seyredilebiliyordu

Şeytan, “Şu var ya,” dedi, “Bil bakalım, erkek mi, kadın mı?”

“Ne bileyim ben,” diye cevap verdi adam.

Şeytan “vaktiyle” dedi, “şu kemikler bir kadının, şu ileridekine de bir delikanlının bedenleri sarılıydı.
İkisini de rahatlıkla parmağımda oynatıyordum. Bu kâinatı, ondaki harika hadiseleri, insanın mükemmel yaratılışını,
ölümü, hesap gününü, kısacası, her hakikatı unutturdum onlara. Şehvetten başka birşey düşünmez oldular.
Bir ömür boyu hayvan gibi yaşadılar. Şimdi de azap çekiyorlar.”

Mezarlıkta biraz ilerlediler. Şeytan bir başka kabri gösterdi: “Bil bakayım,” dedi, bu kemikler zengin kemiği mi,
fakir kemiği mi?”

“Kemiklerden birşey anlaşılmıyor” dedi adam. Ama mezar taşından bu şahsın vaktiyle zengin biri olduğu belli.

“Evet,” diye cevap verdi şeytan. “Ben bu adamı servetiyle gururlandırdım. Mal sevgisi gönlünde o kadar yer etti ki,
işin birini bırakıp diğerine koşuyor, rüyalarında bile parayla uğraşıyordu. Ona rahat yüzü göstermedim.
Gayri meşru kazançların peşinde koşturdum. Zâlim ettim, hırsız ettim, mağrur ettim… Bunlar onu mahvetmeye yetti;
şimdi ilk hesabını veriyor. Şu berideki de bir fakirdi. Onu da bunun malına haset ettirdim. Kalbine kin ve nefret
tohumları serptim. Bu kadarla da kalmadım, onu ruhî bunalımlara ittim. Sonunda kaderi tenkide kadar götürdüm.
O da bir başka azap içinde. İşte bir taşla iki kuş vurmak diye buna denir.”

Sözün burasında hiç alâkası yokken yine, “Şu Osmanlılar yok mu,” diye içini çekti, şeytan”
kendileri gittiler ama, yine de bana çok çektiriyorlar. Fakat ben de intikamımı iyi aldım.”

“Nasıl aldın?’ diye sordu adam.

“Anlatayım,” dedi. Bunu söylerken göğsünü kabartmış, ellerini koltuklarının altına sokmuş, başını gururla dikmişti:

“Asırlarca dinin, îmanın ve namusun bayraktarlığını yaptılar. Nice plânlarımı akîm bıraktılar. Nice insanları ALLAH’a secde ettirdiler. Fakat, şimdi ne oldu? Onların torunları benim peşimdeler. Hâyâ perdelerini sıyırıp çöpe attım.
Şimdi birbirlerinin namusuna kötü gözle bakmayı hüner sayıyorlar. Bu manzara beni keyfimden çıldırtıyor.
Dahası da var. Dün Osmanlının isminden dehşete kapılan Avrupalı, bugün memleketinize rahatlıkla giriyor.
İstediği gibi eğleniyor ve Meyhanelerinizde, kızlarınızın taşıdığı içkileri içiyorlar.Bu konuşmaları dinlerken adamın
içinde bir sıkıntı belirmiş ve şeytanın kendisini ümitsizliğe düşürmek istediğini anlamıştı.
Elbette daha fazla konuşturamazdı:

“Her kışın bir baharı, her gecenin bir neharı vardır.” diye başladı söze. “işte şimdi bu bahara girmek üzereyiz.
Sözünü ettiğin pespaye gençliğe bedel din, vatan millet için gece gündüz çalışan çırpınan, göz
yaşı döken yeni bir gençlik daha yetişiyor. Hem de akıl almaz bir hızla. Bunu sen de biliyorsun.
Nitekim onlarla durmadan uğraşıyorsun. Öyle değil mi?”

Şeytan adamın söylediklerini inkâr edemezdi. Ve yanından ayrılırken “evet” dedi biliyorum.

Ama yine de onlarla uğraşacağım.” deyip, kaybolması bir oldu.

Dümdüz bir soru size: Akşamları evde ne yapıyorsunuz?

Koltuğa uzanıp, hiç tanımadığınız Amerikalı dedektiflerle, hiç tanımadığınız Amerikalı haydutları mı kovalıyorsunuz?

Yoksa yerli dizilere kaptırıp hiç bilmediğiniz konaklarda yaşanan hayatları mı seyrediyoruz?

Dört saat televizyon seyretmenin sekiz saat çalışmak kadar beyni yorduğunu biliyor musunuz?

İki türlü hayat var:

1. Yaşanan hayat,
2. Seyredilen hayat,

Akşamlarınız televizyona kilitliyse, bilin ki,
Hayatı sadece seyrediyorsunuz!

Akşamları evde ne yapıyorsunuz? Akşamlarınızı nasıl geçiriyorsunuz?

”Pek çoğu gibi biz de çekirdek çıtlatıp saatlerce televizyon izliyoruz” diyorsanız,
durup bir düşünün lütfen;
dünyaya birkaç kez daha geleceğinize mi inanıyorsunuz?
Böyle bir şey olsaydı, şimdiki hayatımızın bir bölümünü ziyan etmek
şimdiki kadar acı sonuçlar doğurmayabilirdi belki.
Ne çare ki sadece bir hayatımız var.
Bu da maalesef, çok kısa.
Ortalama altmış yılın yirmi yılı uykuda geçiyor.
Kalan kırk yılın yirmi yılı çocukluk, eğitim, vesaire…
Son yirmi yılı da ziyan edersek, bize yaşanacak bir şey kalmaz.

Akşamlarınızı sadece televizyona veriyorsanız,
sayılı nefeslerinizden bir bölümünü çöpe atıyorsunuz demektir!

Çünkü televizyon izleyen kişi hayatta değildir, zira hiçbir şey yapmamakta, hiçbir değer üretmemektedir; bu da bir anlamda yaşamamak sayılır.

Ne mi yapmalı?..

1. Ailece kitap okuyun, sohbet edin:Nasıl tanıştığınızı, ilk nerede görüştüğünüzü, sıkılıp sıkılmadığınızı, nerede nasıl evlendiğinizi, nikâh şahitlerinizi, düğününüzü anlatın çocuklarınıza, onları hem dinleyin, hem de okumaya çalışın.

2. Gezin:
Gezmek için ille de bir maksat olması gerekmez, en büyük maksat hayatı paylaşmaktır. Yakınsanız deniz kenarına inin, ayaklarınızı denize sokun ve becerebiliyorsanız taş sektirme yarışına girin. Sonra da güneşin pembe gülücükler saçarak batmasını seyredin. (İnanın televizyon
seyretmekten çok daha keyifli ve dinlendiricidir)
Ormanda hep birlikte yürüyün, ağaçlara isim takın, yol boyu açan çiçekleri sevin ve çocuklarınıza bunlarla sevmeyi öğretin. (Ama bilin ki hayat öğrenmek ve öğretmekten ibaret değildir. Dinlenmek, eğlenmek gibi olgular da hayatın bir parçasıdır) Çocuklarınızla ilişkilerinizde asla öğretmen tavrı takınmayın. Onlarla arkadaşlık etmek dünyanın en keyifli işidir.

3. Akraba ve komşularla ilgi bağı kurun:Onlara ya gidin, ya da onları size davet edin. Sohbetiniz televizyonsuz olsun ki tadı çıksın. Birbirinizi gerçekten tanımaya çalışın. Bilirsiniz, “Komşu komşunun külüne muhtaçtır.”

4. Kültürel ve sanatsal etkinliklere katılın:(Konferans, seminer, sergi, doğru sinema ve tiyatro) Hayatınızı biraz olsun renklendirecek başka şeyler de bulabilirsiniz. Yeter ki isteyin. Bir şeyi çok isterseniz, Allah sebebini halk eder ve çok istediğiniz şeye ulaşırsınız. “Olmaz ki” diye düşünüp taleplerinizi ertelerseniz, hiçbir yere ulaşamazsınız.
Aile bağlarının güçlenmesi, paylaşacak şeylerin çokluğuyla mümkündür. Ne kadar çok şey paylaşırsanız aileniz o kadar güçlenecek, o kadar diri duracak ve mutlu olacaktır.

Hatıra defterine televizyon dizilerini yazamazsınız. Oraya ancak yaşadıklarınızı yazabilirsiniz.
Her gün bir şeyler yaşamalı ve bunları deftere geçirerek geleceğe tarih düşürmelisiniz.

Bugün öyle bir hayat yaşayın ki, yarına da kalsın. Torunlarınıza filan anlatacaklarınız olsun.

Ayrıca unutmayın ki ;
Hayatı biriktiremezsiniz;

ya her anını yaşayacaksınız,
ya da ziyan edeceksiniz.

Artık cevap gelsin:

Akşamları ne yapıyorsunuz?..

Yaşıyor musunuz,?

Yoksa seyrediyor musunuz?

Durduk yere bios update yapılmaz tabiki bir sebebi vardı. 256 MB ram (192 +32 Görüntü paylaşımı) ile atıl vaziyete geçen ve atmaya-satmaya kıyamadığım notebooka ddr bellek aldım, öncelikle araştırdım yeni belleklerle çalışacak mı diye. HP destek sitesinde bios update yapıldığında çalışabileceğini yazıyordu. Denemeye değer dedim. 2 adet 333mhz 512 MB hi-level bellek aldım ve evin yolunu tuttum.

Ancak makinanın bellek yuvasının kapağını açtığımda HP’nin kendi mamüllerini zorla da olsa satabilmek için uyguladığı politika hemen kendini belli etmişti sadece Compaq yada HP “  … ” numaralı belleklerini kullanın diyordu. Bu bellekleri bulmak neredeyse imkansız bulunsa bile  fahiş fiyatlı :)  olacak. Bakınız yada inceleyiniz HP yazıcı fiyatları ve kartuş fiyatları

Herneyse şansımı denedim, ve bellek yuvalarına yeni bellekleri taktım ancak sistem bir türlü kendini açamadı.Başlamaya çalıştı ama başaramadı !

Sonra biosu update edince düzelecek şeklinde içimde bir umut belirdi. Okuduklarımdan da cesaret alarak tabi. Okuduklarım derken internette belkide onlarca site ve sayfa. Hoş akla şöyle de bir soru gelebilir “neden o kadar uğraştın”. O da benim başarma isteğimden ve atıl makineyi kurtarma çabamdan. Tabiki en önemlisi tamamen duygusal bir sebepten yenisini alma noktasında parasal olarak rahat olamamaktan.

Pekiii o kadar kolay mı bios update etmek. Kolay aslında bir ms-dos image (resim şeklinde hazır yazdırılabilir kalıp) diskete yazılaacak ve sistem baştan başlatılacak. O kadar basit. ! Ama nedense  30 kadar disketin hiçbirini nx9005 okuyamadı Ve o basit işlem için basit bir diskete yazma işlemei yapılamadı. Farklı yöntemler deneyerek ms-dos 6.22 boot cd si oluşturdum. Onunla sistemi başlattım ancak farklı “mode”larda yazmayı denediğim 5 CD’den hiçbirini ms-dos altında okutamadım. Hazır resim dosyasını düzenleyerek içine bios update dosyalarını yazmak vbg. yıllardır öğrendiğim yönetemlerin hiçbiri işe yaramadı. Gece saat 1 oldu ve artık yorgunluktan ve sinir olmuşluktan bıraktım. O kadar disketten birisini mi okuyamaz (Disketlerde genelde bir sorundur ama bu kadar da değil.)

Sabah aynı model bir başka nx9005 laptop da bios update etmeyi 2 disket deneyerek başardım. Bu işlemden sonra sistem bellekleri kabul edecek diyerek heyecanla hemen bellekleri taktım ancak Yine açamadı.

Sonuçta ne ögrendik. 333 MHZ PC2700 Bellek ile nx9005′ e bellek eklenemez. Öğrenmek epey saatime ve sinirime mal oldu ama olamayacağını ögrenene kadar bırakmadım.

Sizde de benzer sorunlar olmasını ve sinir olmak istemiyorsanız bence denemeyin Tecrübelerden faydalanın. Yinede inad edip denemek isterseniz ve eğer başarısanız lütfen banada bir haber veriniz

Uyumsuzluk sorunlarından uzak, orjinal ve pahalı ürün kullanılmasına zorlanmadığımız bir piyasa dileği ile. (Yada makul fiyatlı yedek parça diyelim) Düşünsenize arabanızın lastiği için tek marka kullanılabilseniz , muadili olmayan her biri 1000 tl lik 4 lastik takmak zorunda kalsanız!  Ne olurdu bu yolların hali

Sevgiyle…

Siz neden okumayasınız ?

İyi bir insan olduğun için dünyanın sana adil davranmasını beklemen vejeteryan olduğun için bir boğanın sana saldırmamasını beklemen gibidir’’

“Expecting the world to treat you fairly because you are a good person is a little like expecting a bull not to attack you because you are a vegetarian”

Allah cahil olmaktan korusun hepimizi. Bugün gelen bir e-postayıda paylaşıyorum.

“Doğru ve iyi olanı bilmek ile doğru ve iyi olanı yapmak arasındaki en önemli bağlantı; doğru ve iyi olanı yapacak bir karaktere sahip olmaktır. Eğer karakter gelişmemişse tahsil ise yaramıyor. Unutmayalım; banka hortumlayanlar, devleti soyanlar, rüşvet alanlar, vatanı çıkar uğruna satanlar, maç satanlar, şike yapanlar, teşvik verenler; birilerini hakir görüp aşağılamakla yükseleceklerini zannedenler hep tahsilli bireylerdir…”

O yüzden Roosevelt demiş ki:

“Bir insanı ahlaken eğitmeden sadece zihnen eğitmek topluma bir bela kazandırmaktır.”

Bir yılı daha geride bıraktık olağanca hızıyla, Nasıl geçtiğini yine anlayamadık.
Yeni diyebileceğimiz bir çok olayı geride bırakarak. İnşALlah önümüzdeki yıl bu senemizden daha güzel, daha gönlümüze göre geçer.

Pişmanlıkların az, keşkelerin yok olması dileğiyle …

Berkant

Belki aç olan midemize bir parça peynir bulmak için koşmaya başlayacağız. Sonra dönemeçler geçtiğin yollardan bir daha geçişler olacak… Sonuçta peyniri bulunca, yeniden daha büyük bir labirente koyacaklar bizi.

Zekamızı test etmek için. Sonra bir sonrakine sonra bir sonrakine…

Anlam veremedim, yorum yapmıyorum.
Yakında güncemin tarzınıda değiştireceğim.

Teşekkürler…