Berkant&Yalnızlık…Beni okumaya vaktiniz varsa…Yaklaşın

Vizyona yeni girecek bir film. Eglenceli fantastik bir macera arıyorsanız tam size göre Tabi filmde bazı yerleri kaçırmamak için serinin 1. ve 2. filmlerini izlemiş olmanız gerekiyor. Bi dünya bilmece ile geçer filmi anlamak içinde uğraşmak gerekmekte.Ancak sinemada izlemeye değer. Efektler ve kostümler bence güzel… İzlerken eğlendim. E ben eleştirmen değilim bu kadar….

Yoruma gerek yok.

Çinlilerin işkence yöntemlerinden bahsederler. Hatta Çin işkencesi yapma bana diye de bizi çok bunaltan insanlara söyleniriz. Çağımızda aslında hepimiz çin işkencesinin önemli aygıtlarından birini yanında taşıyoruz.

Çin işkencesinde: adamın kafatasında jiletle bir yeri yaralarlar ve damlayan su yaranın üstüne gelecek şekilde su damlayabilen bir hazneyi insanın kafasının üstüne koyarlar. Su tuzludur ve her su damladığında insana acı verir, birde kafatasında olunca siz düşünün artık. Su damlası ne zaman düşecek diye tahmin etmek, o acıyı ne zaman hissedeceğini beklemek en sonunda insanı çıldırtır(mış). Allah korusun bu durumlara düşmekten.

Şimdi işkence cebimizde. Hepimizin cebinde cep telefonu var, hatta bazılarımızda 2-3 tane.Telefonların işkence ile ne alakası var demeyin. İyi güzel haberler aldığımız kadar kötü yada sıkıntılı haberler alabiliyoruz. Yada en azından o stressle yaşayabiliyoruz. Ya çalarsa ya çalınca şöyle olursa, ya… . Hem umut oluyor ordan gelecek haberler hemde stres yaratıyor beklentiler.

Bize sürekli pompalanan, sms yetmez multi medya sms atın o da yetmez direkt video bağlanın biz para kazanalım şeklindeki kampanyalara rağmen cep telefonları her zaman “ooo sevgilim sana selam , bak sünnet ettirdik oğlanı, göstere amcalara” haberleri için kullanılmıyor.

Tam en mutlu anınızda patronunuz arayıp çabuk buraya gel diyebiliyor yada bir müşteriniz arayıp moralinizi bozacak cümleler kurabiliyor.(Örnekler arttırılabilir) Tabiki bu ihtimaller her zaman var cep telefonları olmasada başka yöntemlerle aynıları olabilir. Ama bu kadar hayatımızla iç içe bu kadar yakın değil. Şu an ceplerimizde mutlu haberler kadar sıkıntılı haberlere alabileceğimiz çalınca patlayacak bombalarla yaşıyoruz .

Hatta bende bir antipati oluştu bazen telefonum çalsada bakamıyorum orda öylece çalıyor. Belkide bir problem yok belkide herşey süt liman ama defalarca çalıyor telefon deli ediyor adamı… Hele birde çok önemliymiş gibi arandığınız konu kocaman bir “fos” çıkınca bu durumlarda tekrarlanınca defalarca tahammül kalmıyor.

Telefonları kaldırıp atamıyoruzda… Bu Çin işkencesiyle yaşamaya devam. 20. yy. bir parça daha stress ekliyor yaşama onlarla… Kolaylıkları yok mu? Var, o kadar da olsun.

Yoksa 15 defa araşmadan arkaşlarımızla 15 m2 alanda nası buluşacağız.. Yada sevgiliniz size ayrılık mesajlarını nası yollayacak…Yada benzerleri…

Suratınıza bakamayacak kadar yüreksizse insanlar nasıl söyleyecekler söyleyemediklerini..
Nerden nereye bağladım bende, konusu bile stress…
(Konu biraz değişti olağan yaklaşımlarıma bağlandı gene ama idare edin artık.)

Sayıları artan yüreksizler, sayıları artan stress makineleri, sayıları artan yalnızlar…

Stressiz günler, sevgiyle…

Hayatta insanı başka düşüncelerle uğraşmasını engelleyecek bir işi olması. Nasrettin Hoca tabiriyle ayağını sıcak tutup başını serin kendisine de bir iş bulup derin derin düşünmemesi.

Adam bilmişl felsefeyi koymuş ortaya.  Bu gece ruhum gene karamsar bir havaya büründü. Ne yazacağımı bilemedim. İçimdekileri dökemedim. Belki de yeteneksiz bir adamım bu konuda… Yazık bane dedim… İçim cız etti… Tesellim yağmur oldu, kapalı hava oldu… Bulutların ağlaması oldu,benim yerime.

Misafir ağırlamayı ve arkadaşlarımla zaman geçirmeyi seviyorum. ALlah eksikliklerini vermesin. Teknolojiden faydalanmamanın sıkıntılarını da çekebiliyorum. Başıma bu durum (aşağıda)geliyor ama ALlah a şükür üstesinden gelmeyi başarıyorum .

Arkadaşlar gidip de evinizle başbaşa kaldığınız zaman mutfak resimdeki gibi olabiliyor: Tezgahın üstü dolu masa dolu ve en kötüsü hepside kirli. Eğer bu bulaşıkları bir hayırsever gelsin yıkasın diye beklersem mutfak girilemeyecek bir kokuya sahip olabilir diye düşünüyorum.

Sonrada bir durum değerlendirmesi yapıyorum. İşe nerden başlayacağıma karar vermek için ama en güzeli

topyekün bir savaşa kalkmak ve tüm cephelerde düşmanın kökünü kazımak. Kurtarıcı olarak elektirik süpürgesi açılıyor ev süpürülüyor. Sonra eşyalar yerine kaldırılıyor. Kirli çamaşırlar makineye atılıyor. Bir taraftan bunlar olurken perdenin düşen kornişini tamir ediyorum. Bilgisayarımda mesajlar geliyor…

Bi ara bunalıyorum yeter diyorum. Sonra sabır diyorum. Bitmedik iş dünyada yok yavaş yavaş olur diyorum. Mutfaktaki savaş bir ap ayrı alsana bir bulaşık makinesi ama inat

edip almadığım için ellerimden öpecekler. Masayı toparlıyorum, tezgahı toparlıyorum sonra da yıkamaya hazır hale getiriyorum. Ankara’da sularda hiç kalmadı herhalde su da çok az akıyor ama çarek yok bu iş yapılacak. Sıcak su ve bilindik köpük ve durulama aşamalarından sonra bu işde bitiyor. Ama temiz bulaşıklar sığmıyor ek yapıyorum

Sonrada çamaşırları asıyorum. Arada da yemek pişirmeye çalışıyorum. Onun ön hazırlıkları var. Mutfaktaki işim bittikten sonra artık bakmaktan rahatsızlık duymadığım bir görüntü var.

Yemek yapmak için gerekli malzemeleri hazırlıyorum ve akşam yemeği pişerken kendimi de temizliyorum. Son olarak. Ooohh temiz temiz yemegimi de yiyorum. Şimdi işe başlama zamanı. Oturuyorum bilgisayarımın başına yeniden planlarımı yapıyorum.

Biraz ev hanımı blogu gibi oldu Ama tam da sayılmaz. Kendime de güldüm… Başkada birşey yazmayayım artık. Olmazzz…