Berkant&Yalnızlık…Beni okumaya vaktiniz varsa…Yaklaşın

Açık kapılar,
Derinliklerinden….
Derinlerinde yaşayan kayalıklarda kaybolmuş renkli balıklardan,
Bir balık kadar ürkek.,

Bir balık kadar unutkan belkide,
Elini uzatıp yaklaştığında kaçan,
Kaçamak hisler belkide….
Anlam veremeyip, hissettiklerimden…

Hislerim, korkularım ve de yüreğim,
Tamamen içimden, tamamen ben….

Berkant.. 02 Temmuz 2008, çeşitleme etkileşimlerden….

Son 4-5 gündür telefonumda garip bir ses geliyor konuşma yaparken. Ses polis telsiz anonslarında aralarda gelen dirilirlup şeklindeki sese benziyor. İlkk duyduğumda olabilir elektronik alet, bir karışıklık olmuştur dedim ancak halen düzelen bir şey yok. Konuşmaya başladıktan 30 sn sonra garip bir ses ve arada tekrar ediyor konuşma uzadıkca.

Düşünüyorum bu aralar popüler telefon dinlemek, iyi güzel hoş benimkini de dinleyebilirsiniz, korkacak bir durum yok. Bari ses gelip de konuşma sesinin arasında kulağımı mahvetmesin onu engelleyin de mi yani

Bilmiyorum sizlerden de bu durumla karşılaşan olmadı. Bir kaç gün daha devam ederse önce telefon üreticisini sonra Turkcell ve Avea’yı arayarak bilgi almaya çalışacağım. Tabi alabilirsem. Hepside muhtemelen suçu birbirlerine atacak.

Garip Ülkede garip bir durum vesselam

Kendimi bildim bileli gecelere alışkınım. Gecelere alışkın olmak demek aslında o kadar basit değil. Gecelere alışkın olmak demek, düşünmek demek, acı çekmek demek, anlayamamak demek, kabul edememek demek ve bence gecelere alışkın olmak: kendi kendini yemek demek…

Gece sabaha karşı evinin duvarları arasında dudaklarının arasında sigara, kafanın içinde düşünceler, huzursuz saatler, bekleyişler, kimsenin bilemediği ve bilemeyeceği yaşanmışlıklarımı hatırlamak, yaşadığım derin duyguların öznelerine dair yaptıklarımın ve içimden nelerin geçtiğini asla hissedilememesi, bilinememesi ama yinede benim bilinmesede yaptıklarım… Sadece Yaratan tarafından bilinen içim ve inandıklarım… Olabildiğine masumane…

Pastoral yalnızlığa gömülmek ve yaşamak…

“Pastoral yalnızlık” semada yalnız kalmış açıklaması bile yok sözlüklerde. Ben tarifleyeyim, iliklerime kadar yaşadığım ansızın yalnızlaşmalarımda… Kelimesi bari yalnız kalmasın belkide ısıtır içini benim eşlik edişim, ne kelime ne de sözlük farkında olamasada… Farkında olabilecekler pastoral yalnızlığı derinleştirsede…

Yalnızlığı yaşamak acı verse de , pastoral yalnızlık diye tariflemek temiz, yorgun, belkide biraz umutsuz bu içseliğimi oturmuş bana ve hissiyatıma. Belki bilinçsiz belkide bilinçaltımın yönlerdirdiği bu kelime… Cansız da olsa , onu yazdığımı bilmesede..

Yabancı kalmamış hareketlerime, yaşarken: duygusal ilişkilerimden günlük yaşamıma varana kadar. Neden? Çünkü eskileri özlüyorum olabildiğince, saflığını dünyanın ve insan medeniyetinin… Her ne kadar bilsemde insanların çook uzun süredir kaybettiği bu duygunun ve belkide hiç olmadığını. Bir imkansızı özlüyorum…Umutsuzca…

Bir imkansız bile olsa özlemek yer etmiş içimde…. Umutsuzluk yer etmiş içimde…

Yazımı bitiriyorum… , derinleştireceğim bir yalnızlığın içine bırakarak kendimi… Dökemediğim diğer duygularımı atamadan içimden… Cansız kelimelerimin yankılanması bekleyerek, diğer kelimelerimi başka hüzün saatlerime bırakarak…

Perdeden çıkıyorum…

Çalarken playlistimden ekledim belki iyi gelir

Uzun süredir vucudumdaki garip tepkileri umursamıyordum.  Artık bir doktora görünmenin zamanı gedi dedim ve doktora gittim. Gider gitmez de ilaçlarımı aldım. Birkaç gündür uyumak ve ilaç içmekle geçiyor günler. Çok sıkıcı ama kendine getirici.

İnsanın hiçbirşey yapası olmaması ne kötü, hakikaten  her işin başı sağlık. Güzel bir söz duydum bir hekimin dilinden “Tüm hastalıkların davetiyesi stress matbaasında basılır” diyor. Bende de bol miktarda mevcut. Nası olur bilemiyorum, geniş bir insan olmak lazım galiba, large diyorlar Ama o da delikanlıyı bozuyor işte.

Hayat bir tren çuf çuf çuf….