Sabahın 4′ünde deÄŸiÅŸmeyen…
Kendimi bildim bileli gecelere alışkınım. Gecelere alışkın olmak demek aslında o kadar basit deÄŸil. Gecelere alışkın olmak demek, düşünmek demek, acı çekmek demek, anlayamamak demek, kabul edememek demek ve bence gecelere alışkın olmak: kendi kendini yemek demek…
Gece sabaha karşı evinin duvarları arasında dudaklarının arasında sigara, kafanın içinde düşünceler, huzursuz saatler, bekleyiÅŸler, kimsenin bilemediÄŸi ve bilemeyeceÄŸi yaÅŸanmışlıklarımı hatırlamak, yaÅŸadığım derin duyguların öznelerine dair yaptıklarımın ve içimden nelerin geçtiÄŸini asla hissedilememesi, bilinememesi ama yinede benim bilinmesede yaptıklarım… Sadece Yaratan tarafından bilinen içim ve inandıklarım… OlabildiÄŸine masumane…
Pastoral yalnızlığa gömülmek ve yaÅŸamak…
“Pastoral yalnızlık” semada yalnız kalmış açıklaması bile yok sözlüklerde. Ben tarifleyeyim, iliklerime kadar yaÅŸadığım ansızın yalnızlaÅŸmalarımda… Kelimesi bari yalnız kalmasın belkide ısıtır içini benim eÅŸlik ediÅŸim, ne kelime ne de sözlük farkında olamasada… Farkında olabilecekler pastoral yalnızlığı derinleÅŸtirsede…
Yalnızlığı yaÅŸamak acı verse de , pastoral yalnızlık diye tariflemek temiz, yorgun, belkide biraz umutsuz bu içseliÄŸimi oturmuÅŸ bana ve hissiyatıma. Belki bilinçsiz belkide bilinçaltımın yönlerdirdiÄŸi bu kelime… Cansız da olsa , onu yazdığımı bilmesede..
Yabancı kalmamış hareketlerime, yaÅŸarken: duygusal iliÅŸkilerimden günlük yaÅŸamıma varana kadar. Neden? Çünkü eskileri özlüyorum olabildiÄŸince, saflığını dünyanın ve insan medeniyetinin… Her ne kadar bilsemde insanların çook uzun süredir kaybettiÄŸi bu duygunun ve belkide hiç olmadığını. Bir imkansızı özlüyorum…Umutsuzca…
Bir imkansız bile olsa özlemek yer etmiÅŸ içimde…. Umutsuzluk yer etmiÅŸ içimde…
Yazımı bitiriyorum… , derinleÅŸtireceÄŸim bir yalnızlığın içine bırakarak kendimi… DökemediÄŸim diÄŸer duygularımı atamadan içimden… Cansız kelimelerimin yankılanması bekleyerek, diÄŸer kelimelerimi baÅŸka hüzün saatlerime bırakarak…
Perdeden çıkıyorum…
Hangi Kategoride: Yazılarım
Sabahın 4′ünde deÄŸiÅŸmeyen… icin 5 Yorum
Yorumlamak ister misiniz ?
Yorum yapmak icin siteye giris yapmak gerekli
Sanıyorum… Derin konuyu toparlayamadım…:(( Derinler….
Şu son 4 gündür bende gecelere alıştım biliyo musun
)
Aslında güldüğüme bakma canım çok yanıyor.
Aşk ne garip şey, keşke aşk denen duygu hiç olmasaydıda bu kadar canım yanmasaydı.
Neden sana yazıyorum şu an onu da bilmiyorum.
Sanırım ondan kimseye bahsedemememden yada isminden dolayı.
Yine o aklıma geldi yine….
Bakışları kalbine saplanan o kişiyi bir daha göremeyeceğimi hatırladıkça boğazım düğümleniyor, nefes almakta zorlanıyorum ve gözümden yaşlar akıyor, şu an olduğu gibi
Neyse
Yazıların çok güzel, kendini buldum
Her kimsen kendine iyi bak…
Güzel yorumunuz için teşekkür ederim.
Giden gider, göremeyeceklerimiz yerine yenileri gelir, zaten gittiyse de hiç sizin olmamıştır. N
Nefes alamadığımız ama acıya dayandığımız her saniye dahada güçlü oluruz. AÅŸk herÅŸeye raÄŸmen güzel…
Siz de kendinize iyi bakın…
Ben biliyorum neler düşündüklerini…
Bir imkansız bile olsa özlemek yer etmiş içimde…. Umutsuzluk yer etmiş içimde…
Çok sevdim bu lafını, yalnız olmadığımı hissettirdiriÄŸin için teÅŸekkürler. Ama 2008′de yazmışsın bu yazıyı belki ÅŸu anda düzelmiÅŸsindir
Ne özlem biter nede umutsuzluk, biri biterse yenisi başlar. Ulaşılamayanı özlediğin sürece. Hiçbirimiz yalnız değiliz, yalnızlık kendi özümüzde saklandığımız yerdedir.
Zaman değiştirmez, düzeltmez ama şekil değiştirtir.
Selamlar,Teşekkürler.