AÄŸlama Anne…
Hatırlıyorum çocukluk günlerimi, pazenden bozma pijamalarla dolaşırdık sokaklarda. Paspal paspal ama bir o kadar mutlu. Yakınlardaki inÅŸaatı hatırlıyorum önüne kum indirdiklerinde kumun içine elimizi sokup yaptığımız maÄŸaraları hatırlıyorum. Sonra kendi yaptığımız maÄŸaracıkların ertesi güne kalmasını heyecanla beklemeyi, çocukluk günleri iÅŸte, o zaman ne ise adı bilmem ama heyacan demek geldi içimden… Ertesi günlerimizde hep yıkılmış ve inÅŸaatın içine katılmış maÄŸarıcıklarımızı anımsıyorum biraz buruk biraz tebessümlü…
Sonra babamı hatırlıyorum biraz fazla yaramazlık yaptığımızda kızmasını, babadan duyduÄŸum çabuk eve eÅŸÅŸek sıpası lafı ile salya sümük annemize koÅŸtuÄŸumuzu hatırlıyorum, ÅŸefkatli ama şımartmayan seviÅŸlerini hatırlıyorum… Salya sümüğe karşımış anneeeeeeeee anneeeeee diyee aÄŸlayarak eve gidiÅŸlermizin masumluÄŸunu,
Sonra arka bahçede rahat durmadığımı her gün bir yerlerimden kanlar akarak eve geliÅŸimi, kimi zamanda sesimi uzaklardan duyarak koÅŸup gelen annemin, düştüğüm elma aÄŸacının yapraklarını kanayan yaralarıma basmasını. DeÄŸil elma yaprağı o ÅŸefkati ile zehri bile bassa iyi edeceÄŸini anımsıyorum… Biraz tebessüm, biraz buruk, birazda kıymet bilmezliÄŸimize kızarak ve hüzünlenerek
O zamanlardan baÅŸlıyor ÅŸefkate susamışlığımız, ve ÅŸefkat pınarının bizi dünyaya getirmiÅŸ olmasının güzelliÄŸi. Åžefkat annelerde zamanla deÄŸiÅŸmiyor hiç, hep onların bebeÄŸi, hep onların salyalı sümüklü çoçukları olarak kalıyoruz. Ondandır ya kimi zaman onlara kızmalarımız oluyor, artık büyüdüm nidalarıyla…
Ama her zorlukta, sıkıntıda, acıda “ahh anam” çekiyoruz… Anaların ÅŸefkatlerini içimizde yer etmiÅŸ, aÄŸlarsa anam aÄŸlar gerisi yalan aÄŸlar diyoruz..
Hep o ÅŸefkati arıyoruz, kimilerine nasip olan kimilerine nasip olmayan, Yüce Allah’ın herkese nasip etmesini dilediÄŸim…
Arıyoruz da o ÅŸefkat şöyle dursun, acı, samimiyetsizlik ve vurdumduymazlıkları gördükce o çok deÄŸerli ÅŸefkatin anlamını kavrıyoruz… Ondandır, kimbilir, yaÅŸ ilerledikce “ah anam” nidalarımızın artması…
Åžefkat ve bütünleyicisi merhameti bulanlardan, gösterenlerden, yaÅŸayanlardan ve hissedenlerden olma temennisiyle….
Bulunca yitirmeyin olur mu ?
Berkant, Ankara, 23 Temmuz 2008. Çok geç olmayan ama geceyarsını geçmiÅŸ saatlerden….
Hangi Kategoride: Ana Sayfa, Yazılarım
Yerim seni ben yerimmmm, kuzum çok özledim seni …
)