Bana bir öpücük verdi…
Eskilerden kalmış bir yerlerde yarım
Devamı gelmemiş her zamanki gibi. Sene 2000 sanırsam.
Bana bir öpücük verdi, sabahın o henüz kör vaktinde uğurlarken beni.
-Nereye gidiyorsun? dedi.
O an hiçbir şey söylemeyecektim, boşuna bekliyordu. Elinde tuttuğu bir dizi CD arşivini, elinden alıp arka koltuğa yığarken, ona..:
-Beni unut, dönmeyeceğim dedim…
-Hayır, seni unutamam. Gitme! dedi…
Eğer insanlar bir şeyleri bitiremezseler, başka şeylere başlayamazlardı bana göre…
Arabama bindim ve bir süre önce koltuğun üzerine bıraktığı, “Ünlü Mavi Yağmurluğu” gördüm. Arabayla ortadan yok olmaya hazırlanırken, camımın önünde duran uzun boylu bu güzel kızın eline tutuşturdum bunu…
Ve kayıplara karıştım….
No Comments »
Filed under: Ana Sayfa