Berkant&Yalnızlık…Beni okumaya vaktiniz varsa…Yaklaşın

Misafir ağırlamayı ve arkadaşlarımla zaman geçirmeyi seviyorum. ALlah eksikliklerini vermesin. Teknolojiden faydalanmamanın sıkıntılarını da çekebiliyorum. Başıma bu durum (aşağıda)geliyor ama ALlah a şükür üstesinden gelmeyi başarıyorum .

Arkadaşlar gidip de evinizle başbaşa kaldığınız zaman mutfak resimdeki gibi olabiliyor: Tezgahın üstü dolu masa dolu ve en kötüsü hepside kirli. Eğer bu bulaşıkları bir hayırsever gelsin yıkasın diye beklersem mutfak girilemeyecek bir kokuya sahip olabilir diye düşünüyorum.

Sonrada bir durum değerlendirmesi yapıyorum. İşe nerden başlayacağıma karar vermek için ama en güzeli

topyekün bir savaşa kalkmak ve tüm cephelerde düşmanın kökünü kazımak. Kurtarıcı olarak elektirik süpürgesi açılıyor ev süpürülüyor. Sonra eşyalar yerine kaldırılıyor. Kirli çamaşırlar makineye atılıyor. Bir taraftan bunlar olurken perdenin düşen kornişini tamir ediyorum. Bilgisayarımda mesajlar geliyor…

Bi ara bunalıyorum yeter diyorum. Sonra sabır diyorum. Bitmedik iş dünyada yok yavaş yavaş olur diyorum. Mutfaktaki savaş bir ap ayrı alsana bir bulaşık makinesi ama inat

edip almadığım için ellerimden öpecekler. Masayı toparlıyorum, tezgahı toparlıyorum sonra da yıkamaya hazır hale getiriyorum. Ankara’da sularda hiç kalmadı herhalde su da çok az akıyor ama çarek yok bu iş yapılacak. Sıcak su ve bilindik köpük ve durulama aşamalarından sonra bu işde bitiyor. Ama temiz bulaşıklar sığmıyor ek yapıyorum

Sonrada çamaşırları asıyorum. Arada da yemek pişirmeye çalışıyorum. Onun ön hazırlıkları var. Mutfaktaki işim bittikten sonra artık bakmaktan rahatsızlık duymadığım bir görüntü var.

Yemek yapmak için gerekli malzemeleri hazırlıyorum ve akşam yemeği pişerken kendimi de temizliyorum. Son olarak. Ooohh temiz temiz yemegimi de yiyorum. Şimdi işe başlama zamanı. Oturuyorum bilgisayarımın başına yeniden planlarımı yapıyorum.

Biraz ev hanımı blogu gibi oldu Ama tam da sayılmaz. Kendime de güldüm… Başkada birşey yazmayayım artık. Olmazzz…