Arşiv

Mart 2007

39 yazı

Sabahın İlk IŞıkları

Sabahın İlk Işıklarında güneşin gölgelediği tepelerde bir yan aydınlık bir yan karanlık. Hangi yandan baktığımıza bağlı. Nasıl baktığınıza bağlı, ne görmek istediğinize bağlı.

Yada gerçekleri anlamak istemenize….

Uyku zamanı artık, bir de zamanı sensizliği yaşamanın… Sen se hiç olmayan bir saklanmış bir küçük şakayık kuşunun ötüşü….

Uzaklarda da olsa. Beni düşünen birileri…

Yollar bir çicek, yada içinde sevgisi

Teşekkürler, More than my friend…

 

Gece ve Müzik

Yaşı küçük olanlar bilmez diye başlayabileceğim bir yaşa geldim galiba. Otururken aklıma geldi bu gece. Biraz nostalji yapmak gerek dedim içimden.

Eskiden radyoda gece ve müzik diye bir program vardı. Ben iki katlı ranzanın üst katında ,abi olduğum için, yatarken dinlerdim hep geceyi. Ve öylede kaldı bende gece ve muzik. Radyo da eskilerden kalma bir grundig, sadece  radyosu çalışırdı. Kaset dinlemek için ise çok dikkatli kullandığımız bir nordmende vardı. Ama o bizim muzik setimizdi. Küçük bir memur ailesinin muzik seti, ama her nağmede müzik setleri değil, son sistem ses teknolojilerinden bile daha fazla mutluluk verirdi bize.

Grundig radyoyu yatağın yün döşegi ile kasvetli demir ranzanın arasına sıkıştırıdım, kardeşim rahatsız olmasın diyede sesini kısardım, birazda anne-baba duymasın diye tabi. O zamanlar bu yeni moda yataklardan da yoktu fazlaca, yada biz alamamıştık. Ama çok rahattı.  Gece ve muziğin nameleri ile uykuya dalardık. Gece dostumsa sabaha kadar çalardı belki bazen, yada yayın bitene kadar. O zamanlarda belliymiş esasen geceyle maceram, benim çevremdeki pek de fazla insanda olmayan bu dostluk.

Şimdilerde bakıyorum, iletişim araçları, bilgisayarlar, oyunlar herşey pek bir samimiyetsizleşti. Doğal olarak da ilişkiler, aşklar vesair tüm herşey. Bizde bu olan biten farkındasızlığımıza rağmen payımıza düşeni aldık yada aldırıldık bi şekilde, her ne kadar korumak istesekde ruhumuzu.

Bu gece demir ranzasında uyuyan bir berkant varsa uzaklarda, köyde yada kentte, benim bilmediğim, okuyamayacak bile olsa, ulaşamıyorsa bile bu teknolojiye,  bu sayfadan ona armağan ediyorum, bu küçüçük parçalarımı dökülen ellerimden. Güzelliklerinin hepsini ranzanın demir parmaklıkları gibi hapsetsin içine diye.

Sevgiyle…  

Berkant

Öyle Diyorlar…

Sana da seni sorduğumda sen de bilmiyorsun kim olduğunu, öyle diyorlar
Sende aynıymışşsın sende diğerleri gibi
hepimiz aynıyız yanlız ve okuyamayan akılları..

Berkant…

Biz….

Herkes.. ve döngüler aynı, oyuncular hariç, 

Biz 

Yaşıyor ama uzaktaysam senden
Bil ki seni hiç unutmadım
Ölüm değilse bizi ayıran
Yazık olmuş, hata yapmışsız
Senden ya da benden ne farkeder
Şeytana uymuş aşkı yakmışız
 

Devamını oku →

Have a title: ‘Sweet Somethings’

Two 

Sometimes a word
Come closer your lips
But u can’t tell,
Sometimes your lips
Want to tell something
But, they don’t know
What is it
Sometimes you stays quiet and stopped
Sometimes you hear a voice
Near you whispering
Sometimes in me, sometimes in you
And sometimes
Its better then sometimes
When it is
Sometimes become forever…  

One 

Driving to anywhere, no matter where is there
Driving to deep inside me
No matter which way do you use
The way of the thinks no matter
If you love…

Gökyüzümden ve maviliklerden…

Atasözleri..

Atalarımız her sözü doğru söylememişler ama söylediklerinin birçoğunda da gerçeklik payı yüksek…

Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim.

Yeni versiyonu : Bana blog adresini ver sana sölim ortaya karışık.

Şaka bir yana tecrüberelerinizle sabit değil mi ?

Susmak..

Sustum. Konuşabileceğimiz onca şey varken… Konuştukça, paylaşıldıkça güzelleşeceğine inandığım onca şey varken. Sustum. Sükûtumu bir ikram gibi sunarak. Konuşmayı paylaşamıyorduk, paylaşılan sükût olurdu belki…

Fatma K. Barbarosoğlu/Acı Deniz

Eksik Kalan Şey..

Her saadette eksik bir şey vardır, her saadette bir felâket unsuru vardır; bu mahrum olmak korkusudur. O saadetten mahrum olmak korkusu. Ve sonra biliriz ki, saadet bitecektir.

Bunu bilmek saadetin felâketidir.
Peyami Safa/Bir Akşamdı

Birde mahrumeyete mahkum edilme korkusu.. Yargılanmadan. Ama en iyi yargıç hayatın kendisidir.

Berkant