Akşam eve gelmek üzere işten çıktım. Biraz dinlendikten sonra yapacağım şeyleri aklımda toparlarım diyordum kendi kendime. Vaktin erken olduğunu gördüm, 2 gün sonraki toplantıma hazırlanmak amacıyla berbere gitmenin iyi bir fikir olduğunu düşündüm. Ayrıca beynimdeki düşüncelerin dönüş hızı biraz yavaşlayacaktı. Kısa süreceğini düşünsemde, orda birde…
Bu aralar cep telefonlarım kulağıma yapıştı. Sürekli birşeyleri organize etmeye çalışıyorum. Bunların çoğu işimle ilgili olanlar ve işler yetişmiyor aksaklıklar cıkıyor. Zamanı yönetmek gerçekten zor iş. Bazen telefonla konuşurken veya ekrana bakarken artık konuşmalarım ve yazılarımın anlamsızlaştığını hissediyorum. Artık yeter diyorum dinleneyim biraz ama dinlenme…
Özgürce bakan bir çift göz.. Martılar kadar beyaz… Bir o kadar uğraşan kirlenmemek için. Hüzünlü ulaşamamışlar kadar… Ümitli… Belkide… Bir an masumiyet hatırlattı bana, resimdeki mizampaj çok hoşuma gitmesede…
