Arşiv

Kasım 2007

31 yazı

Renkler…

Şehirde yaşamak… Ama şehirli olamamak

Yüksek katlı apartmanlarda yaşamaya başladık, uzun zaman önce… Ama bence bu yaşam stili bizim yapımıza uygun değil. Yani insan doğasına uygun değil, yere yakın olarak yaşamalıyız evlerimiz de böyle olmalı. Hatta hepimizin bahçeleri olmalı ve toprakla uğraşmalıyız rahatlamak için.  Tabi bunlara ulaşmak kolay değil.

Bu işin başka bir tarafı olmakla beraber eğer mecburende olsa böyle yaşıyorsak bazı kurallara uymak zorundayız.  Bu kurallar maalesef herkes için geçerli değil, ögrenmemişler ve ögrenmeye karşı da direnç gösteriyorlar. Bu durum şehirli olabilmekle de ilgili değil, sadece “İnsan” olmakla ilgili… Mumla arar olduğumuz “İnsan” …

Yaşamda karşılaştığımız bazı olaylar, anormal şekilde rahatsız edici olabiliyor. Bu akşam arabamın arkasında diğer aracın çıkmasını beklerken, bir komşumuz! elindeki cam bardağı mutfağından şöyle bir baktıktan sonra camdan dışarı fırlattı  cam bardak yere çarptıktan sonra parçalandı ve bir parçası yoldaki arabaya çarptı. Zarar vermesede bu seferlik, böyle saçmasapan bir davranışın anlamı yok. Yapılmaması gerekli ama ablamız rahatca yaptı ve arkasını bile dönüp bakmadı ne oldu diye. Arabanın üstüne de gelebilirdi… Halbuki çöp diye bir kavram var ama nerde bunu kavrayabilme yeteneği… Üzüldüm bu derece temel bir ögreti bile kazanılamamış…

Ben içimden sağlam bir sövdüm, ama bu insana ne bu yaptığının yanlış olduğunu anlatabilirsin, nede kavga edebilirsin… Deli oldum çaresizliğe…Aşağıda bir insan olabileceğini bile düşünmeden böyle bir davranış sergileyen bir insana ne denebilirki … Allah bilir daha neler neler vardı yaşamında düşüncesizce yaptığı… Bu sadece bir örnek şehir yaşamına dair. İnsanlara dair…

Gücümüz yetmez, değiştirmeye, herkese anlatmaya yaşamı, hepsiyle savaşmaya ufakda olsa yanlışlıklar… Sadece aynı mekanı paylaşmanın verdiği acıyı yazabilirsin…  Belki onu bile yazamazsın ifade etmeye yetmez kalemin…

Vesselam zor kardeşm tahammül etmek…

Böler kimi zaman çiçeklerde…Yüreği…

Eee Nerde Kalmıştık…

Nerde kalmıştı,
Kitapların arasına koyduğumuz çiçekler,
Nerde kalmıştık…
O gün yatacak yer bulamayınca,
Nerelerde kalışmıştık,
Bilet parası bulamayınca
Nası yürümüştük birbirimize,
Nerde kalakalmıştık….
Kaldığında tüm gerçeklerimizin yalanlaştığı anda…

Berkant

Facebook, Yani Feysbuk nihayet patladı :)

Bende ne zaman böyle bir olay olacak diyordum. Bazı ülkeler soruşturma açacakmış. Biz kapatırız gider. Ama normaldi canım o kadar para kazanacak adamlar. :)Dünyada bir salgın haline gelen, Türkiye’de de son dönemde kullanımı yaygınlaşan sanal arkadaşlık sitesi Facebook, üyelerine ait kişisel bilgileri reklam şirketlerine satacağını açıkladı.

Devamını oku →

Orda olmak istedim..

Bazen fotoğraflar görürüz, içimizden geçer keşke bende orda olsaydım diye. Bende bu fotoğrafı görünce orda olmak istedim. Sebepsiz yada bilinçaltımdan gelenlerle…

Hindi.. Muzik…

Bakınız ne cevherler var. Hİndi müziği eğlenceli bir müzik arada kliplerini uydudan izlerim ben bu da onların müziğine değişik bir hava katmış 🙂 Sözlerini anlamasamda eglendirici… Hep hüzün olmaz ki hayatta arada gülmekte lazım.

Ouf of Control…

Evet, bu gece bana gelen bir e-postayı gördüğümde birden irkildim ve titredim. E-posta ödemelerimle ilgili idi. Zannediyorum herkesin karşılaştığı bir problem. Kontrolden çıktım biraz.. Bakalım sonumuz ne olacak. Yazacak birşey yok…

Yazacak takatimde yok.

Ah Bu Japonlar…

Artık adamlar sıkılmışlar sanırım yeni yeni eğlenceler arıyorlar kendilerine. Bakınız onlardan biri ben izlerken hem güldüm hem de garipsedim. Bazı sorunların çözümleri basit bazıları için ise hiç kasmayacaksın mesajı var galiba. Ne kadar becerebiliyorsan o kadar.

İstanbul’da sevgiyle karışık…

İstanbul’u geçen haftaki ziyaretimde trafik boğucuydu katlanılmaz bir hal almıştı. Randevularımdan bazılarını iptal etmek zorunda kaldım. Perşembe gecesi uzun süredir görmediğim bir arkadaşımı görmek için çıktım yola, 40 km yol gittikten sonra onunla buluştuk, beraber çay içtik biraz muhabbet ettik o da aldatılış hikayelerini anlattı bana. Bende onunla tecrübelerimi paylaştım: Boşver dedim yalanlara üzülmenin alemi yok. Gerçekse zaten olurdu…

İlerleyince saatler İstanbul’da yolların boş olmasını fırsat bilip biraz dolanayım dedim. Yağmur şiddetli yağıyordu, yollar yalnız sayılırdı İstanbul için. Yakınlarından geçerken “Yalan Merkezi”nin hatıralarım canlandı. Şehrin kötülükleri aklıma geldi, sevgi yaşamıyor bu şehirde dedim. Yavaş yavaş ölüyor değerler dedim. Bir yandan da haksızlık ettiğimi düşünüyordum. Çünkü o şehirde herşey var kötülüğün en uç noktası ve doğası gereği eşyanın iyiliklerinde uç noktaları.

Bu düşüncelerle seyrederken E-5 üzerindeKartal’dan Kadıköy’e doğru Kozyatağında bir karaltı gördüm sol şeridin sol tarafındaki küçük cepte. Korktum biraz kimdir bu diye önüme atlar filan yavaşladım. Sol şeritte duranın geceleri yolda yaşayan birisi olduğunu düşündüm. Ama baktığımda manzara farklı idi. Çoğu zaman insanların bile değer görmediği yurdumda, bir bayan araba tarafından yaralandığı muhtemel bir sokak köpeğinin başını okşuyordu. Gece o saattle korkmamış arabasını parketmiş sağ şeride hayvancağızın yanına gelmiş ona moral vermeye çalışıyordu. Belliki yaralı köpek zor durumdaydı. Bir yandan insanlara verilen değeri düşündüm, bir yandan da zor durumda kalan bir canlıya yardım eden o bayanı takdir ettim. En azından sadece bu yönünü. Umarım o sevgisi tüm hayatını kaplamıştır.

Yani sevgi ölmemiş henüz… Ama can çekişmekte…