Eklenen yazıların ilk göründüğü sayfa
Kanepeme uzandım duramadım sörf tv ve okuma aksiyonlarım paralel vaziyette devam ediyor düşüncelerimde tabiki. Ve sirius uydusundan Dubai’nin hüzünlü şarkılarını dinliyorum. Hüzün hiç değişmiyor o da anlatıyor sanki sevgilisinden ayrıldığını, sanki aynı yakarışlar:yalanlar dolanlar.. Arapça olsada hissediyorum sanki. 🙂 Ama şimdi de başladı arkadan darbuka…
Ramazan arkasından Ramazan Bayramı derken, bir dinlenme sürecini geride bıraktık. Yeniden hızlı ve çok çalışma dönemleri başladı. Şİmdiden başladım hazırlıklar yapmaya. Geçtiğimiz süreçte güzel değerlendirmeler yapma fırsatı buldum. İyi geldi bana:) Hoş bayramda eş, dost, akraba ziyaretleri derken ne uykuya ne de dinlenmeye fırsat bulamasamda…
Ramazan ayını bu senede yaşayabildik çok şükür. Dünya üzerinde yaşayan herkese hayırlı bayramlar. Yarınlar bugünlerinizden güzel olsun. Bayramlarda yalnız olanlara Allah sabır versin. Zordur böyle günlerde yalnız olmak… Ama etrafınızdakilere tebessüm edin en azından bayramın hatrına… Nice Ramazanlara, nice bayramlara…. Sevgiyle
Çalışma saatlerim geç vakte doğru kaydı ve düzelmiyor. Ama bu gece bu saatler içinde birkaç çizim işini yaptım. Çalışınca beyin bayağı enerji harcıyor ve acıkıyorsun. Ne güzel bir duygu birşeyler üretmek ve uygulanacağını bilmek. Yaşasın iş. Yaşasın çalışma. 🙂
O da ne kötü şeymiş öyle. İftar yemeğinden sonra hemen eve geldim, hatta özellikle çay bile içmedim, işlerimi yetiştirmek için. Ancak eve gelip bilgisayarın başına oturmamla birlikte kötü bir baş ağrısı saplandı boynumdan yukarı doğru, duramadım ve direkt uzandım uykum olmamasına rağmen 2-3 saat kadar…
Hayat denen bu yolculukta sürekli yeni olaylarla karşılaşmaktayız. Zaman zaman karar vermemiz gerekiyor bu karşılaşmalarımızda. Bende bu karşılaşmalarda kararlarımı verirken mantığımı kullanmaya çalışırım. Ancak bazen duygusal zekamız mı desek, hislerimiz mi desek bize mantığımızın söylediğinden farklı şeyler söyler. Bizde bunları dinlemeyerek hareket ederiz bazen. Ben…
Özgürce bakan bir çift göz.. Martılar kadar beyaz… Bir o kadar uğraşan kirlenmemek için. Hüzünlü ulaşamamışlar kadar… Ümitli… Belkide… Bir an masumiyet hatırlattı bana, resimdeki mizampaj çok hoşuma gitmesede…
Perşembe gecesi uyumaya çalışsamda her zamanki gibi uyuyamadım. Sabah saat 7 olduğunda biraz olsun dinlenmek için yattığım yatağımdan kalktım ve hazırlandım. Geceden hazırladığım çantaları yanına bindim yağmur’a başladım yolculuğa. Cumartesi geceside 1 saati arabada olmak üzere toplam 5 saat uykuyla döndüm evime. Ancak bu kadar…
Gece yine saatleri ilerletiyor. Yarın araba kullanacağım için uykuma dikkat edeyim dedim. Ama, aman şunuda hazırlayayım bu da eksik kalmasın şeklinde hazırlık yapmaya çalışırken. Sabah olacak. En iyisi daha fazla ayrıntıları düşünmeden direkt uykuya geçmeye çalışmak. Ama ama eksikler var gibi… Bir assistan şart…
Yarın Konya’ya iş gezisindeyim .Sabah erken kalkacağım. Vucut dengen gecelere alıştı ama bakalım nasıl bir performans olacak. Kaptıralım koyverelim… Eski bir laftır severim…
