Berkant&Yalnızlık…Beni okumaya vaktiniz varsa…Yaklaşın

Hatıralarımız vardır bizi bağlayan zamanlara. Çogunlukla özlem duyduğumuz zamanlara bizi bağlar. Aynı anları yeniden yaşamak için can atarız. Hatıralarımız vardır canımızı acıtır, silip atmak isteriz zamala beraber. Hatıralarımız vardır ne silebiliriz ne de yeniden yaşayabiliriz. Hatıralarımızda bırakmak istemeyiz bazı zamanlarımızı izin vermezler. Engeller koyalar.

Sevdaysa konusu hatıraların aşka dönüşür. Nefretse derinleşir. Adını koyamıyorsanız kimse bilmez durur yürekte. Kaldırır sizi yataktan, uyutmaz.

Hesap verir sonra, kime neden niye olduğu bilinmeden. Yazarsınız… Okunmaz.

Yazamazsınız.  Batar içinize, kanatır…

Gece kanepeme uzandım ama aklıma gelen şeylerin aklımdan gitmesini istemedim. Yeniden hatırlayamacaktım belki . Doğumgünümün üzerinden neredeyse birbuçuk hafta geçti o günler ve geçtiğimiz seneleri düşündüm. Geçen sene nerdeydim. Ruhum ve bedenim nerdeydi kiminleydim. Şimdi nasıl. Yalanlarla geçmişti belki.  Yapay bir çok şey yaşamıştık belkide.

Kimler bana ne mesajlar atmıştı. Yanımdaki insanlar neler yapmıştı. Zaman geçtikçe o an yapılanları ve okuduklarımın manasını ögretti bana zaman…Yada manasızlıklarını…

Zaman oyunlar oynuyordu bize her zaman. Zamanın oyunlar oynadığını yazarken bile zaman diyorduk. Bir şarkı çalıyordu radyoda beni oyaladığın zamanlar diye. Oyalanmaktaydık bir girdabın içinde. O yalan bu yalan var birazda sen oyalan.

Aklımdan atamadıklatım olsada bu senede beni hatırlayan arkadaşlarım vardı. Nice yıllara diyenler. Hepsine sonsuz teşekkürler. Bazı arkadaşlarım bana kemikleşmiş felsefemde değişiklik yapmamı hatırlattılar. Bazı arkadaşlarım kitaplar verdiler acıları anlatan. Ve de muzik beni dinlendiren. Bir grup arkadaşımdan da kitaplar aldım. En kısa sürede okumak istiyorum.

Yazı aslında başka duygularla başladı ama bitti farklı bir şekilde bir kez daha kapalı ifadelerle açık hislerimi yazamadan belkide.

Zannediyorum bu yalnızlık yolculuğu zamanımıza has değil, her zaman olmuş, her zaman yaşanmış. Bende zaman zaman neden böyle hislerin içerisinde kaybolduğumuz sorusunu kendime soruyorum. Kendime verdiğim cevaplar farklılık gösterebiliyor. Bu gece cevabım herkesin ben merkezine çıktığı yolculuklar oldu. Ne demek bu biraz açmak istiyorum:

Etrafımıza baktığımızda herkes yalnızlıktan şikayet etmekde ama kimse dönüpte kendisine bakmıyor. Hepimiz kendi merkezlerimize yolculuğa çıkmışız.

Esasen asla doğru bir varış noktası yok çünkü biz yolcluğa çıktığımızdaki benliğimizin merkezini hedeflemiş oluyoruz oysa varsak bile bir yerlere zamanın hızlı değişimi içinde vardığımız nokta hedefimiz olamıyor merkezimiz değişmiş oluyor.

Öyle yada böyle bir yolculukta tüm insanlık, bu yazıyı yazan, okuyanlar ve değerlendirenler. Ulaşamayacağımız hedefimize o kadar kilitlenmişiz ki etfrafta olan bitenden, kendimize neler yaptığımızın farkında değiliz. Zaman hızla akıp gidiyor ne zamanımızı ne duygularımızı ne de aklımızı paylaşabiliyoruz başkalarıyla. Arttıracak olsakda paylaşımlarımızla sahip olduklarımızı.

Bizi buna iten sebepse güven ve gönlümüz. Bir tepe halinde duran güvenimizden değer verdiklerimiz birer avuç alıp götütüyor kalmayıncaya dek. Sonra gönlümüz güvenecek bir liman arıyor umutsuzca. Sonra etkileşim içerisinde bulunduğumuz insanlardan anlayış bekliyoruz, bizi anlamalarını. Ama bu imkansız. Herkes kendi işinde gücünde gönlünde.

Bencilleşiyoruz, yalnlızlaşıyoruz, yok oluyoruz… İnanıncaya kadar. Yalnlızlığı içimizden atıncaya kadar, gerçek birlikteliği bulma şansını yakalayana kadar.

Genelde günün karanlık saatlerinin çoğunluğunda ayakta olan bir insan olarak sabah kahvlatılarında alınan keyiflerle ilgili sohpetlerden biraz uzak kalırdım. Arkadaşlarım beni ziyaret ettiğinde yaptıklarımız ve keyif aldıklarım hariç kahvaltı ve gazete ikilemesi beni cezbetmez ve ilgimi çekmez. Ancak bugün nedendir bilmem bir sebepten ayaktaydım ve hafifte nispet vaziyette, gzel bir yol kenarında keyifli bir kafeye gittim. Sakindi küçük aile grubu uzaktaki masada oturuyordu. Şeker kız bebekleri olan ve benim kahvaltım boyunca bebegin elindeki, çıngıraklı piknik oyuncağını bebeklerinden almaya çalışan, ağlama sesine çıngırağı yegleyen bir karı-kocadan hariç kimsecikler yoktu.

Her zaman oturduğum masada o bölgede pek de satılmayan gazetelerden aldım, kahvaltı, çay gazete, rüzgar ve birkaç duygunun daha tatını aldım. Hoş bir sabahtı ve kahvaltı bittiğinde, havanın karanlık olmasına az kalmamıştı. Sonuç? – Olması gerekli mi?. Hep karamsarlıklarım değil ya bazende aldığım keyifler var.

Keyiflerinden vazgeçemeyenlere -antiparantez- kızgınlığımla beraber. İlla olacak.