Eklenen yazıların ilk göründüğü sayfa
Bu yazıyı okuduğum zaman bana moral olmuştu. Her ne kadar kirlensede herşey, mutluluk ve sır kendi aynalarımızı olabildiğince temiz tutmaktan geçiyor. Eğer onlar yansımaları gösteremeyecek kadar kirliyseler nafile en güzele ulaşmak, nafile diğer şeyler. Ama bütün gücüyle çabalamakta her türlü kirlilik aynalarımızı karartmak için. Ayna…
Üstün Dökmen’den.. belli kısımlarıdan alınacak dersler var… Kitaba bir öyküyle başlamak istiyorum. Bu öyküyü ben yazdım. Öyküm, şöyle kıssadan hisseli olsun istedim. Kelile ve Dimne’dekilere benzesin, Mevlâna’nın öyküleri gibi bir şey olsun istedim. Olaya doğudan, doğrudan bakmaya çalıştım. Öyküm şimdilik yeni. Eğer yıllar sonra anlatılırsa…
Her gün, ama her gün bu dünyanın menfaatler üzerine işlediği noktasında gördüklerim ve yaşadıklarım umutsuz hale getirmeye çalışıyor beni. Ama başaramayacaklar. 🙂 Hele bazı olaylar var bu kadar olmaz diyorum. Nedir bu memleketin, insanların hali. İllaki herkes karnını doyurucak ama insanlık diye de bir olay…
Bu da onlardan biri. Farklılaşmıyor, aynılaşıyor. Rahatlatmıyor, daha fazla yoruyor.
İstanbul beni yordu galiba, birkaç gündür elim kolum kalkmıyor. Eskilerin verdiği yorgunluk devam ediyor. Orda aldığım ve anlam veremediğim bazı telefonlarda öyle. Yalnız şehirden yine yalnızlık bulaştı üzerime. Yine aldı benden biraz. Herkesin yaptığı gibi.
Bridgestone adrenalinlerle Ankara şehiriçinde düşük hızlardaki testlerimden sonra İstanbul-Ankara Otoyolu’nda yüksek süratlerde, stabil sürüşte ve İstanbul şehiriçinin yüksek süratlere ulaşan ama kıvraklık gerektiren yollarında test etme fırsatım oldu. Otoyolda yol tutuş ve virajlardaki performansı gayet iyi idi. Islak zeminde performansı biraz azalmakta ancak zaten ıslak…
Bu şehirden son ayrılışım hüzünlü olmuştu… Olabilecek en hızlı süratle cıkmıştım yollara… Arkamda bıraktıklarıma üzülerek. Ama artık üzüntü yok değersizleşen anılara.. Anladığım gerçekler üzülme dedi bana.. Merhaba İstanbul yeniden… Güzel şehirsin ama yalnızsın. Benim gibi, belkide bu yüzden vazgeçemiyorum senin o gizemli güzelliklerinden…zaman zaman acı…
Sevgiye dair çok sözler söylendi, söyleniyor, paylaşılıyor. Hoşuma gidenlerden: ” Bir soluk kadar yakın, bir yıldız kadar uzak derlerdi sevgi için… Uzanırsın, yetişemezsin… Yetişirsin, dokunamazsın… Dokunursun, vazgeçemezsin… Vazgeçersin, yaşayamazsın…”
Dokümanlarımı tararken buldum… Hey gidi günler hey. Tabi ordaki Alein Delon ve Türkan Şoray ne alaka demeyin. Varmış eskiden bir alakası. Eskileri karıştıtmanın en kötü zaten uyuyamıyorum, iyice uykum kaçtı.. sabah sabah nası uyuyacağız şimdi. Bide video dosyası bozulmuş.. ama bilahare artık… 🙂
Dance Me To The End Of Love Dance me to your beauty with a burning violin Dance me through the panic ’til I’m gathered safely in Lift me like an olive branch and be my homeward dove Dance me to the end of love Dance…
