Arşiv

Temmuz 2007

37 yazı

Mahkum…

Mahkum edilmiş bir kapalı kutuda,
Bu aşk bu sevda yada adı herneyse,
Benim adını koyamadığım,
İsim veremediğim gördüklerimle,
Yaşadıklarımla ismini bildiğim,
Bilemediğim kurtuluşunu duvarların içinden..

Mahkum edilmiş,
Zamanın kısa bir diliminde,
Sorumlu olmadığım, mahkumuyetime…

Bu mahkumiyet devam etti,
İnandığım yeni yalanlarla,
Yeniden mahkum edildim… İnanmamaya…

Bir mahkum gibi hayallerimde yoktu..
Tünellerde ışık aramak bile yoktu…
Yoktu sadece…
Bildiğim,
Bildiğim hiçbirşey yoktu…
Acıyla ögrenmekten başka…

Berkant 23/07/07 Ankara 04:04

Köyde yaşamak istiyorum…

Bazen dönüp bakıyorum yaşantıma.. Samimiyetsizlikler, sevmiyorum dediğim bir işim, etrafımda güçsüz insanlar… bir milyon diğer şey, belkide herkesin yaşamında varolan Ulaşmaya çalıştıklarım ama güçsüzlüklerim. Bunalıyorum bunca şeyden hayal ediyorum bazen: Belki herkes gibi…

Köyde yaşamak istiyorum, tahta bir evde yaşamak, odun kesmek ormandan, bahçede yetiştirmek yiyeceklerimi, susayınca çalışmaktan, yakındaki dereye eğilip dudaklarımı dokundurup akan suya,  kana kana  içmek… Ata binmek sıkılınca… Geceleri yorgunluktan uyumak… Bir güçlü köy kızı yanımda… Ama filmlerdeki gibi, Çocuklar… Bir film sahnesi galiba gerçek olamayacak kadar güzel…

Ama artık çok geç oldu …:(  Ne köy kabul eder beni.. Ne de ben o filmlerdeki gibi olamam gözlerimde canlanan…

Endless…

When u see hot sea…
Which is boiling with love,
believe them coz
they connected to my ocean
belive me
i m an ocean,
belive us, coz
it is space
endless..

İzin Verme…

Orhan Ölmez İzin verme demiş… Bende öyle söylemiştim defalarca.. Ama yürek kimseyi dinlemez.. Kralları, firavunları ve diğer hiçbirşeyi. Sadece sevgiliyi dinler… Sadece tek sevgili olduğunu öğrenmek…. İzin vermek sonuna kadar…

Burda Orhan Ölmez’in sözleri…

Devamını oku →

Dönüp arkanı giderken…

Sokakları ağlıyarak arşınlıyor,
Karanlıkların içinde,
Belki bir neden ağlıyorsun sorusu bekliyor,
Simitçi çocuk…

Ne ben soracağım ona
Ne de başkası, Neden ağlıyorsun diye,
Hatta birazdan dönüp köşedeki ağacın yanından kaybolacaksın,
Kaybetmeyecek gibi heybetli duran,
Karanlıkları gündüzleri gölyeleyen, O heybetli çınarın…

Sonra sen ağlayacaksın bir müddet daha,
Gözyaşı pınarlarında yaşlar azalana dek..
Yeniden sabah olacak sana belki,
Alacak nefeslerin varsa…

Sonra yeniden bağıracak o simitçi çocuk…
Sabahları yırtarak,
Nefisleri kabartan kokusunu yayacak sokalara yeniden..

Ben ağlayacağım.
Sabah beraber yediğimiz o simitlerin kokusunu,
Yeniden alabilmeyi umarak,
Sonra bende köşeyi dönüp yürüyeceğim, Arkama bakmadan.
Bakamadan,

Bir şans daha verilmemiş, balta darbeleri ile yokedilirken,
Elleri kolları bağlı,
Gölgeleyen çınar ağaçları gibi her türlü ümitsizliği,

Sonra devrileceğim belki,
Belki yeniden sürgün vereceğim, kökleri sağlam çınar ağaçları gibi ,
Her yeni sevdaya yeniden başlayabilen…
Simitçi çocuklarının gözyaşlarıyla sulanmış…
Kimse sormadan yavaş yavaş büyüyen…

Berkant. Ankara 22/07/2007 03:43

Mesnevi’den…

Bu yazıyı okuduğum zaman bana moral olmuştu. Her ne kadar kirlensede herşey, mutluluk ve sır kendi aynalarımızı olabildiğince temiz tutmaktan geçiyor. Eğer onlar yansımaları gösteremeyecek kadar kirliyseler nafile en güzele ulaşmak, nafile diğer şeyler. Ama bütün gücüyle çabalamakta her türlü kirlilik aynalarımızı karartmak için. Ayna denilen insanın gögüs kafesindeki o yorulmadan atan nesneyi karartmak için…

Devamını oku →

İstanbul Temmuz..

İş gezisi sırasında soluk aldığım Sarıyer sırtlarında bir yer… Daha sonra onların reklamını ayrıca yapacağım. Ve yoldan bir kaç manzara…

[Gallery=8]

Küçük Şeyler Üzerine

Üstün Dökmen’den.. belli kısımlarıdan alınacak dersler var…

Kitaba bir öyküyle başlamak istiyorum. Bu öyküyü ben yazdım. Öyküm, şöyle kıssadan hisseli olsun istedim. Kelile ve Dimne’dekilere benzesin, Mevlâna’nın öyküleri gibi bir şey olsun istedim. Olaya doğudan, doğrudan bakmaya çalıştım.

Öyküm şimdilik yeni. Eğer yıllar sonra anlatılırsa mutlaka, “Bir zamanlar… ” diye başlayacaklar. Madem fiyle, eskitilmiş tahtalar gibi, öykümü şimdiden eskiterek başlayalım söze:

Devamını oku →

Menfaat Dünyası

Her gün, ama her gün bu dünyanın menfaatler üzerine işlediği noktasında gördüklerim ve yaşadıklarım umutsuz hale getirmeye çalışıyor beni. Ama başaramayacaklar. 🙂

Hele bazı olaylar var bu kadar olmaz diyorum. Nedir bu memleketin, insanların hali. İllaki herkes karnını  doyurucak ama insanlık diye de bir olay var…

Her gece sabah…

Bu da onlardan biri. Farklılaşmıyor, aynılaşıyor. Rahatlatmıyor, daha fazla yoruyor.