Orhan Ölmez İzin verme demiş… Bende öyle söylemiştim defalarca.. Ama yürek kimseyi dinlemez.. Kralları, firavunları ve diğer hiçbirşeyi. Sadece sevgiliyi dinler… Sadece tek sevgili olduğunu öğrenmek…. İzin vermek sonuna kadar…
Burda Orhan Ölmez’in sözleri… Devamını oku →
Sokakları ağlıyarak arşınlıyor,
Karanlıkların içinde,
Belki bir neden ağlıyorsun sorusu bekliyor,
Simitçi çocuk…
Ne ben soracağım ona
Ne de başkası, Neden ağlıyorsun diye,
Hatta birazdan dönüp köşedeki ağacın yanından kaybolacaksın,
Kaybetmeyecek gibi heybetli duran,
Karanlıkları gündüzleri gölyeleyen, O heybetli çınarın…
Sonra sen ağlayacaksın bir müddet daha,
Gözyaşı pınarlarında yaşlar azalana dek..
Yeniden sabah olacak sana belki,
Alacak nefeslerin varsa…
Sonra yeniden bağıracak o simitçi çocuk…
Sabahları yırtarak,
Nefisleri kabartan kokusunu yayacak sokalara yeniden..
Ben ağlayacağım.
Sabah beraber yediğimiz o simitlerin kokusunu,
Yeniden alabilmeyi umarak,
Sonra bende köşeyi dönüp yürüyeceğim, Arkama bakmadan.
Bakamadan,
Bir şans daha verilmemiş, balta darbeleri ile yokedilirken,
Elleri kolları bağlı,
Gölgeleyen çınar ağaçları gibi her türlü ümitsizliği,
Sonra devrileceğim belki,
Belki yeniden sürgün vereceğim, kökleri sağlam çınar ağaçları gibi ,
Her yeni sevdaya yeniden başlayabilen…
Simitçi çocuklarının gözyaşlarıyla sulanmış…
Kimse sormadan yavaş yavaş büyüyen…
Berkant. Ankara 22/07/2007 03:43
Bu yazıyı okuduğum zaman bana moral olmuştu. Her ne kadar kirlensede herşey, mutluluk ve sır kendi aynalarımızı olabildiğince temiz tutmaktan geçiyor. Eğer onlar yansımaları gösteremeyecek kadar kirliyseler nafile en güzele ulaşmak, nafile diğer şeyler. Ama bütün gücüyle çabalamakta her türlü kirlilik aynalarımızı karartmak için. Ayna denilen insanın gögüs kafesindeki o yorulmadan atan nesneyi karartmak için…
İş gezisi sırasında soluk aldığım Sarıyer sırtlarında bir yer… Daha sonra onların reklamını ayrıca yapacağım. Ve yoldan bir kaç manzara…
[Gallery=8]
Üstün Dökmen’den.. belli kısımlarıdan alınacak dersler var…
Kitaba bir öyküyle başlamak istiyorum. Bu öyküyü ben yazdım. Öyküm, şöyle kıssadan hisseli olsun istedim. Kelile ve Dimne’dekilere benzesin, Mevlâna’nın öyküleri gibi bir şey olsun istedim. Olaya doğudan, doğrudan bakmaya çalıştım.
Öyküm şimdilik yeni. Eğer yıllar sonra anlatılırsa mutlaka, “Bir zamanlar… ” diye başlayacaklar. Madem fiyle, eskitilmiş tahtalar gibi, öykümü şimdiden eskiterek başlayalım söze:
Her gün, ama her gün bu dünyanın menfaatler üzerine işlediği noktasında gördüklerim ve yaşadıklarım umutsuz hale getirmeye çalışıyor beni. Ama başaramayacaklar. 🙂
Hele bazı olaylar var bu kadar olmaz diyorum. Nedir bu memleketin, insanların hali. İllaki herkes karnını doyurucak ama insanlık diye de bir olay var…
Bu da onlardan biri. Farklılaşmıyor, aynılaşıyor. Rahatlatmıyor, daha fazla yoruyor.
Geceler sözlerle aydınlanır demekki, umutla beklenir bazı sözler, söylenmeyeceğini bile bile bekleriz. Bekleriz taki yorgun düşene kadar yüregimiz… Yürek de dayanmaz vurur kendini düşlere, şarkılara ve kendine…
Burada Sözler: Devamını oku →
İstanbul beni yordu galiba, birkaç gündür elim kolum kalkmıyor. Eskilerin verdiği yorgunluk devam ediyor. Orda aldığım ve anlam veremediğim bazı telefonlarda öyle. Yalnız şehirden yine yalnızlık bulaştı üzerime. Yine aldı benden biraz. Herkesin yaptığı gibi.
Bridgestone adrenalinlerle Ankara şehiriçinde düşük hızlardaki testlerimden sonra İstanbul-Ankara Otoyolu’nda yüksek süratlerde, stabil sürüşte ve İstanbul şehiriçinin yüksek süratlere ulaşan ama kıvraklık gerektiren yollarında test etme fırsatım oldu.
Otoyolda yol tutuş ve virajlardaki performansı gayet iyi idi. Islak zeminde performansı biraz azalmakta ancak zaten ıslak zeminlerde altın kaplama lastik de olsa dikkatli olmak lazım. Şehiriçi trafiğinde ise kullanmak zevkli, performansı gayet güzel hem kıvrak hem direksiyon harekelerine iyi cevap veriyor. Ama yinede sürat yapmak iyi birşey değil bunuda antiparantez belirtmek isterim. Kazasız güzel günler dilerim.
